Sirince askina!

Uzun zaman oldu yine, yazmayı o kadar isteyip yazamamak en koyan belkide... Şirinceden alınmış 3 yarim kalan, karadut, kavun ve şeftali şarabını içiyorum kürkçü dükkanimda. Arkadaşımın hediye ettiği fosforlu yıldızları bile yapistiracak bir evim, hayatta en sevdiğim şey müzik dinleyecek bir kulaklığim, 3 kuruş param, kendimi toparlayacak herhangi bir motivasyonum yokken; içtiğim şarap, dünyadaki tek sığınağım, babaannemlerin evi için, şükreder durumdayım. Bu gece yağmurlu ve hüzünlü bir gece benim için, özlediğim, benden başka hic bisey yok bu gece. O kadar eğitim aldım, o kadar kendimi geliştirdim, bir sürü kitaplar okudum aylardır, biliyorum, insanın tek motivasyonu kendisidir bu hayatta. Bu gece o motivasyona gücüm yok, aslında bugun o falcı kadının dediği gibi, sen acı çeksen bile hep gülersin, cümlesine hak versem bile yalnızken, yalnızsındır ve senlesindir. Benleyim ve iyi hissetmiyorum. Aslında yalan da söyledim, bana iyi hissettirecek, herşeyi özledim, belkide en çok O nu özledim. Herşey o kadar zor ki, bu cümleyi kurup acaba ben mi abartıyorum demeden de geçemiyorum, sonra dünyama bakıp evet gerçekten çok zor durumdayim da diyorum. Beklide zorluklara şükretmek lazım, beni ben yapan şey bu zorluklar olsa bile, yinede benden o kadar şey götürdü ki... Mesela teknik olarak artık lezbiyenim veya artık evimin olmayışı gibi... Hem fiziksel, hem ruhsal o kadar çok kayibim varki, inancımı bile kaybetmekten ara ara korkuyorum. İnancı olmayan biri (kendine inanç) korkulacak biridir. Ben hep iyi, hep gülen kız olarak kalmak istiyorum. Şimdi de yeni bir grup keşfettim, gevende, akvaryumu dinle, sirince sarabinin askina!