O kadar inanmamam için neden var ki, ne onun koşturmasına ne de benim bunu sorgulamama zaman harcansın istemiyorum.
İçimse öyle değildi hiç bir zaman, bazen kopuyorum, son dönemdeki kötü davranışlarım beni bile kendime kızdırsa da, ne hissettiğimi ben bile bilmiyorum.
Belki de sadece şefkat, anlayış, incelik istediğim ama ben öyle mi davranıyorum! Hayır!
Her sarıldığında uykumda itiyormuşum, halbuki eskinden nasıl da sarılırdım.
Belki de tamamen inancımı kaybettim. Özellikle son dönemdeki kayıplarla bu hale geldiğimi sanıyorum.
Yoksa ister miyim ben yalnız kalmayı. Hayatımda en çok bana değer verdiğini hissettiğim insanı kaybetmeyi.
Sanıyorum sonum belli.
Gerçekten bu gece aşırı yalnız hissetmiş olmamı ve dün gece alkollüyken söylediklerimi düşündükçe, daha da çaresiz hissediyorum kendimi.
Keşke burada olsa da, uyusam diyorum onla, sonra susuyorum neden bu çıkmaza sokasın kendini diyorum!
Çıkmaz evet ve bu benim çıkmazım. Hep olacaklar bunlar ben değişmezsem ama bildiğim tek şey herkesi kaybedebilirim ama onu asla.
Bu gece dün geceyi düşündükçe daha da yalnız uyuyacağım, yalnızlığın içinde çığlığımı yine bir tek ben duyacağım.
Artık yazamayışım, anlatamayışım bile bu çığlığın göstergesi.
Şimdiden çok özledim ve diyebileceğim hiç bir şey yok, verebileceğim hiç bir vaadim yok.
Sadece hoşçakal demekten başka!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder