İzmir!

İzmir!
O kadar iyi geldi ki çok yandan.
Bazı durumlardan da kötü.
4 Ay olmuştu gelmeyeli, görmeyeli, koklamayalı.
Herşeyini özlemişim, cumadan beri nerdeyse her gece içtim, her gece gezdim.
Yürürken bile sokağında kendimi özel hissediyorum...
Tabi ki bu İzmirde yaşamaya bir gün başlamamla kaybolacak bir durum olacak.
Uzun süre yaşayamadığım ama uzaktayken bir dostumu, ailemi özler gibi özlediğim şehir İzmir.

Geldiğimden beri işlerimi salladım, bir larrççım ki sorma, içim içimi çok abartılı yemese de, haftaya tümünün acısının çıkacağını biliyorum.
O yüzden kafam rahat. Gerçi acı falan yok, hala çalışmak en büyük keyfim işte...
Belki de bağlanmadığım için, bağlanmaya izin vermediğim için seviyorum bu kadar işimi.
Bağlanmak istiyorum aslında ama o adam daha hiç karşıma çıkmadı ya da daha zamanı gelmedi.

Gelen geçenler, alternatifler, eski sevgililer, çoook olsa da gerçeği bulmak hep zor oldu ve olacak.
Peki ya gerçek ne?
Daha 5 günüm var İzmir'de, en azından bu gerçeğin gerçekliğini biliyorum ve yaşıyorum!