Bir partide tanışmıştık. Partiden hatırladığım tek insandı.
Ne iş yapıyorsun dediğimde, katalizörüm demişti. Anlamadım, ne diyor bu dediğimde, insanları hareketlendiriyorum, gerçek işimi sorarsan yazılımcıyım, yapay zeka üzerine dedi.
Çok ukala, çapkın, süper bir egoyla küçük dünyaları o yaratmış sanıyordu.
Bugün bir video izledim, intihar videosu. İntihar etmeden hemen önce, dünyaya bir video çekmiş, yakışıklı, hayat dolu, narin bir adam vardı. Çok ifade ediyordu kendini. Ölüm sebepleri çok açıktı. Dedim ki, keşke onunla tanışabilseydim ölmeden, keşke onu motorumla gezdirip, kendini kesen adam gibi onu bir gece de olsa hayata bağlayabilseydim keşke dedim.
Ardından bu adamın facebook'una bakınca gördüğüm manzara, o tanıştığım ukala adam, bu sabah ölen adamdı.
Ukala mıydı? Değilmiş işte. İçindeki acıları kapatmaya çalışan, yalnız, korkak, üzgün bir adammış.
Giydiği zırhları buydu sadece...
Ölen adam, saatlerdir seni düşünüyorum. Gökyüzünde gelirken, ışıklara bakarak, ne kadar küçüğüz dedim.
Sen de bunu biliyordun değil mi. Ne kadar küçüğüz, ne kadar küçük bir dünyamız var.
Git gör, biz daha göremedik belki yarın, belki uzun yıllar sonra göreceğiz.
Sevgili katalizör, mutlu ol!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder