İlk Gece

Garip dünya, sürekli bir kısır döngü gibi.

Aylardır yaşadığım süreci gözlemledim.

Genel anlamı ile hayatımda yaşadığım en renkli ve en keyifli süreçti. Harika dostlar, arkadaşlıklar kazandım. 

Elbette kötü süreçlerde yaşadım. Çok olmadı, kabul.

Olanların tümü, hep aynı tema üzerinden döndü, garip olan.

2 Ayrı kategoride kötü şey yaşadıysam, her kategorinin kendi içinde yaşadığım 3 olayı varsa, o 3 olay birbirinden çok alakasız olsa da, kesinlikle hep aynı tema aslında.

Asla şaşmadı. 

Bunu geçenlerde fark ettim ve üzüldüm, hatta çok üzüldüm. Tabi regl oldum, o da var :D

İşte bu gece belki 1 yıldır yapmadığım bir şeyi yaptım.

Bir cumartesi akşamı Kadıköy'de ofisten çıkmadım. 

O kadar çok plana davet edildim ki, herkes şaştı kaldı, bugün cumartesi ve çıkmıyorsun ha siktir.

Evet bugün cumartesi ve çıkmıyorum.

Sorgulama safam yine geldi işte. aslında bu ara köşeyi dönme aşamısında olduğumuz için, çalıştım ama çalışırken de, son dönemde çalışma problemlerimi gözden geçirdim.

Eski randımanım yok, bunu bu ara çok sorguladım.

Bazı değişiklikler yaptım, ufak tefek ama daha çok kendime zaman ayıracağım değişiklikler.

Bu değişikliklerin amacı da, bu saçma bıkkınlık. Herşeyi elde etmiş hissini yok etme çabası.

Geçen gün F.'dan dönüyorum, metrobüsten indim, eyvah ağlamam lazım dedim, fark ettim zamanı geldi, 2 damla yaş süzüldü. Ama biraz zoraki, internet paketim bitmişti.

Ofise geldim, telefonumda bir mesaj vardı, seni çok özledim. Tam zamanı dedim içimden. 

Hop tatmin oldum. Ağlamam geçti. İhtiyaç duyduğum var olma duygusunu hissettim.

Ama istediğim bu değildi.

Son zamanda acaba sorun babam mı diyorum, babamla ilişkim yok denecek kadar az.

Ya ofiste, ya da sevgilimde kalıyorum. Ev o kadar dağınık ki, oraya gitmeye gücüm yok.

Zaten hayatıma E5 girdi gireli, iyice anne gibi oldum, onun üzerinden dönüyor dünyam.

Belki de bahanemdir.

Bilmiyorum. 

Tatmin olma duygusu çok garip, çok saçma. Hayatıma giren her erkeği beynimde elde edebileceğimi biliyor olmak, hele hele son dönemde çok sıktı beni. Herkes hayran, herkes bir işaretimi bekliyor.

Bense bunları istemiyorum, bense bu hayali kurmuyorum.

Tatmin oluyor muyum, evet oluyorum. Peki gerçekten mi?

Hayır! Gerçek ben ben değilim bazen.

Bugün biri dedi ki, kaçıyorsun farkında mısın?

Acı çekmiyorsun, neden acı çekeyim ki diyorsun. Eski sevgililerine gülüyorsun, taşak geçiyorsun, canını hiç biri yakmıyor, baban için yapacak birşey yok diyorsun, hayatın siktiri boktan süreçler üzerine kurulu, hepsi ders oldu, iyi oldu diyorsun.

Bir bak bakalım, nasıl yer etti sende bunlar. Aslında o kadar da kolay değil. 

Belki de haklısın ama ne gerek var ki yine de düşünmeye, yaşadığım sürece her zaman bir problem olacak ve siki 2 olay beni neden üzsün ki, gün gelecek annem babam ölecek. Onlara üzüleceğim, bunlara gerek yok dedim.

Öyle değil işte, buna tam olarak görmezden gelme denir dedi.

Sanırım biraz haklı, sanırım canımı yakanlarda var ama onlar, olaylar vb. herşey öyle saçma ki...

Ben varken, onlar kimki.

Beni yaratanlar da onlar değil mi?

Belki de hepimiz yaradanız!

Bilmiyorum, güzel bir şarkı dinleyip, bira içiyorum sadece.

Bu gece ki ilkimi kutlayacağım, modada son biramı içemeye giderek...