Ne hissettiğimi bilmiyorum.
Bu kadar zaman sonra gerçekten çat diye kabul ettiğim bir ilişki içindeyim.
Her şeyi o kadar tam ki, hayatımda ilk kez bir erkek bana zorla bir şey yaptırmaaycağını fark etti ve buna saygı duyarak özgür bırakıyor.
Her zaman önce düşüncesini söylüyor, sonra bana bırakıyor. Her zaman yanımda, sürekli varlığını hissettiriyor.
Buluşmadan önce kalbimi attırıyor, saygı düzeyimiz akıl almaz mükemmellikte.
Cinsel hayatım hayatımda olmadığı kadar iyi. Yani bunu hele kelime ile bile anlatmam mümkün değil.
Chopper'cı, asker olması ve sesli motorlardan mı hoşlanması, bendeki olmadığını veya olmayacağını düşündüren konu.
Bu kadar her şey tamken, bu kadar süperken. Ne sorunum?
Arkadaşlarımın hepsi bunu bırakırsan öldürürüz seni diyorlar. İlk defa hedefleri olan, düzgün ve bana uygun bir adam buldum belki de.
Bana o kadar güveniyor ve bunu hissettiriyor ki, beni resmen mutluluktan uçuruyor.
Ama bir yerde bir şeyler olmuyor gibi.
Aranıyor muyum acaba?
Her an her şeyi yapabileceğimi, o da, ben de, arkadaşlarımızda çok iyi biliyoruz ve herkes bir diken üstünde.
Gözlerimden anlık bir rahatsızlığımı görüyor, tüm gecenin sonunda asla çaktırmadığımı düşünürken; sarılıp, bu gece gözlerindeki rahatsızlık nedendi diyebilen ve görebilen adam.
Ama bir sorun var!
Olmuyor. Bilmiyorum.
Aşık olmama, yıllardır hissetmediğim bu kelebekler gibi olma hissine kavuşmuşken, neyin korkusu bu bilmiyorum.
Gelecek hafta motorla tek başıma kampa gidiyorum. 3 Gün, telefonsuz, eşyasız, sessiz bir deniz kenarında olacağım.
Bu olmalı artık...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder