BOK KAFA

Bugün pek bir yoğun olmasının altından, kendince babannemin ölümünden beri en travmatik gün olma özelliğini kapmaktadır.
Hayatımda ilk kez anneme çok ağır bir mesaj yazarak, iyi olana kadar ona yazmayacağım, uzun bir süre de ona onun bana yapması gereken anneliği yapmayacağımı söyledim.
Büyükbabam, alzeimer belirtileri ile çok ciddi olaylar yaşamış 3 gündür ve sayın ailem bana 12 yaşında çocuk muamelesi yaptıı için bilgilendirme yapmamıştır.
Yakın bir arkadaşımdan, onun bile bildiğimi bilmediği korkunç bir çakallığını ve arkadan sapladığı bıçağı görerek yıkıldım.
Babam bilgisayarımın hala bozuk olduğunu ve tek bilgisayar kaynağımın, onun tuvalet tableti olması olduğunu bilmesine rağmen, 5 yaşında bencil çocuk edası ile tabletini istedi. Sonra geri vites yapsa da, onun amına koyayım be!

Aklım en çok bu gece annemde. Sanki bebeğimi bırakmış gibiyim. Öyle yalnız ki, onla ilgili tek bir bilgi alabileceğim bir kaynak bile yok. Bazen böyle radikal hareketler, insanları diriltir diyorum. Yüzüne benden uzanan tokat kıvamında sözlerin onun diriltmesini umuyorum ama yalnız be abi. Nasıl toparlar, toparlar mı, yazımı görünce ağladı mı, dibe vurdu mu, kimle paylaşacak acısını???
Yok abi kimsesi yok. İşte bu acıma ile hep affettim onu, hep bu cümleler ona hiç bir şey olmamış edasında hareket etmemi sağladı. Belki de bu sefer dayanmam gerek.
Bilmiyorum yaa.

Cuma günü tüm iş hayatıma yalan söyleyerek, basıp şilede kimsenin bilmediği bir camping buldum, orada cam yapacaktım tek başıma. Olmadı o da. Çünkü bugün motordan ses gelmesi şüphesi ile götürdüğüm servisim, bu motor burada kalacak yavrum dedi ve akbilsiz olarak beni metrobüsle eve gönderdi.
Yarın büyük olasılıkla tamir olacakmış ama babam sakın sıkıştırma eksik yaparlar, ölürsün yolda dediği için; adamları sıkıştırıp yola çıkamayacağım büyük olaslıkla.
Bu da aylardır yalnız kalma hayalimi bir gün daha erteletiyor bana. Aynı zamanda da, zaten bu konular olmadan bile son dönemde delirme noktasına gelen bana kafayı sıyırtıyor.

Sevgili mevzularına gelirsek, sevgilim dünya tatlısı, iyi niyetli, hiç bir canlıdan görmediğim anlayışa sahip, süper bir adam ama bendeki şu soru işaretleri var yaa, hele bir de bu zamanda bu kadar çılgın radikal karar eşiği, korkutuyor.
Haa ayrılmam, çünkü inanılmaz büyük bir destek ve kocaman da bir kalbi var. Fakat yine de ben ben değilken, beni ararken, son dönemde geçmiş travma sorgusu, babanne kaybı, iş hayatındaki çılgın değişiklikler varken, dönüm noktasının yanlış durağı gibi geliyor.

Herşeyde vardır bir hayır derken, aklıma gelen tek şey: ben onunla paylaşamıyorum, ben eskilerden sadece bir insan ile gerçekten sohbet edebiliyordum ama o da artık imkansız biri ve ne kadar destek olsa da, aslında yalnızım yine de.
Zaman zaman diyor, bu gece ki iş gecesinin sonunu bu karışık kafalı yazı ile son bulduruyorum.