Bitmeyen Mücadele Ruhunun Sırrı: Dünyanın En Göt Babasına Sahip Olmak

Geçenler de bir parti için, Akçakocadan direk Taksime gittim. O günde fırtına günü, neyse taksime vardım, bir de ne göreyim, bizden en fazla 20 kişi var ve party iptal olmuş. Ama takılmaca devam, evinde kalacağım pek sevdiğim arkadaşım c. da ne yazık ki gelememiş, neyse ben de kara kara düşünüyorum, nasıl eve dönücem diye, saat olmuş 11, son otobüsüm kadıköyden kalmış çoktan ve ben hala taksimdeyim. En mantıklı yolu babamı arayıp, beni e-5 ten almasını istemek olarak gördüm, çünkü evim metrobüse arabayla, 15 dakka kadar.
Neyse aradım babamı, taksi param yok, otobüsümü de kaçırdım, beni e5 den alabilir misin dedim, red yemeyeceğime eminim, çünkü zor durumdayım sonuçta. Haa tabi bir sürü seçeneğim de var, mesela en yakın arkadaşlarım dan biri taksimde oturuyor, löp diye giderim ona ya da gruptan birinde de kalabilirim ama eve gidip 15 gündür uğramadığım evime gitmek istiyorum. Neyse babamın cevabı tam olarak şu oldu, 'arabanın vizesi bitti,, hem de park yerinden çıkarırsam park yeri de bulamam, (sitenin hemen yanına park ederse, 1 dakika fazladan yürür, ondan park yerini kaçırmak istemiyor), motorla da alamam çok yağmur var (özellikle yağmurda motorla gider her yere, çünkü trafik çok olur ve de yağmur için özel motor kıyafetleri de var)' Bu cevap karşısında ben şok tabi:) Başka bir çözüm yolu sunabilir misin bana dedim, cevabı da, hayır kusura bakma dedi:) Ben de iyi bi arkadaş bulurum kalmak için dedim, sen bilirsin başka bişey yoksa kapatıyorum dedi ve kapattı. Neyse ben hasiktir diye kaldım, gözlerim dolu dolu, sik gibi ortadayım. Sonra saate baktım, 11 buçuk olmuş, Kadıköyden bir otobüs daha var, evimin yakınından geç,yor, iyisi mi depar atıp, kadıköy taksim otobüsüne binip, ordan 12 arabasına yetişeyim. Ama işte şansızlıktır ki, yağmur bastırdı mı, kelimenin tam anlamı ile donuma kadar ıslandım, gözyaşlarımla yağmur suyu da karışınca, rimel ve eyeliner ımda aktı mı:) Tam bitik vaziyetteyim, neyse galatasaraydan 110 a kadar gittim, millet şemsiye satmaya çalışıyor, ulan 10 lira ona da para veremem, tüm param 15 lira zaten. Neyse ucu ucuna yetiştim 110a, akbilimde bitmiş, 4 tl de herifin birine akbil bastırdım, hay sikeyim modundan oturdum koltuğa, koltuk ıslanıyor, saçlarımdan ve pantolonumdan sular damlıyor, yüzüm zaten sırılsıklam, açtım müziğimi, zır zır ağlıyorum çaktırmadan, neyse beşiktaşa bi geldik, ulan haftaiçi gece 11 de trafik mi olur ve taa aşağıdan başlıyor, yağmur var diye her yer kilit. Neyse baktım ki, 12 otobüsüne yetişmem için, uçmam lazım. Dedim sikeyim hayatımı da şansımı, yaptığım tek şey küfür etmek, aradım o evinde kalacağım ama partiye gelmeyen çocuğu, ben geliyorum dedim, tamam yavrum dedi sağolsun, süper bir insandır, neyse kapattım telefonu, derken bir baktım telefonum çalıyor, babam arıyor, hah dedim göt oğlu göt düşündü, saçmaladığının farkına vardı alacak beni, meğer gelip gelmeyeceğime göre kapının arkasından anahtarı alıp almamak için aramış, gelmiyorum dedim, nerede kalacaksın dedi, c.da dedim. İ yi hadi iyi geceler dedi ve kapattı, ee tabi ben yine zır zır ağlamaya devam ettim. İndim kadıköyde, kimse yok sokaklarda, rüzgar estikçe, götüm daha da donuyor, titremekten gebercem, o an hakikaten gökyüzüne bakıp 'vay amına koyyim, şu an biri bana tecavüz etse, başıma bi bok gelse resmen, (annem dışında, ki o da benden çoookk uzaklarda) aile fertlerim günler sonra öğrenecek. O an gözyaşlarım durdu, tek seçenek güçlü kalabilmemdi, çünkü ben evi olan bir kedi değil, evsiz olan bir kedi olduğumdan, diğer kedilerden veya dış etmenlerden korunmam gerekiyordu. Elbet bir gün bugünler de bitecek ve ben de çok güçlü olacak, sonra çıkıp karşısına, avazım çıktığı kadar orospu çocuğusun sen diyebilecektim ama şimdi ne isyanın, ne nefretin, ne de üzgünlüğün sırasıydı.
Cebimde kalan son 11 tl ile taksiye binerek, c.a geldim 9 buçuk tl de taksiye verdim.  C.a girdiğimde, resmen ev bulmuş sokak kedisi modundan, öyle sevinçliydim ki, neyse oturduk biraz muhabetten sonra, yattım uyudum. Sabah da 3 saatlik uyku ile 6 da kalkıp işe gittim. Sabah gayet güçlüydüm, mutlu ve umutlu. Çünkü bu olaylar, belki de bana verilen farklı nimetlerdi, çünkü ben bu şekilde ben oldum, o yüzden girdiğim her işte başarılı ve sıkı sıkı tutunabildim, çünkü başka dalım olmadı.
Neyse o 2 günlük işin ardından ilk kez cuma günü eve gittim ve baktım evde, selam bile vermeden odama geçtim. 2 Saat kadar dinlendim, sonra 10 gibi bi arkadaşım aradı,  hadi kalk gel kadıköye dedi, ben de onu bekliyormuş gibi, fırladım evden, çıkarken, ben çıkıyorum dedim, nereye dedi, arkadaşlarıma dedim, tam çıkıyorum, gelecekmisin dedi, bu saatte çıktığıma göre, son otobüsüm var mı dedim, yok dedi, ee o zaman gelme ihtimalim var mı dedim, yook, o zaman söyle dedi, bak söyledim dedim ve çarpıp kapıyı çıktım.
Sonuç olarak aramızda geçen bu kısa dialog ile muhtelen gözlerimde ona karşı nefreti görmüştür. Aslında olayı yaşamamın sıcağı sıcağına ondan hep nefret ettim ama sakinken nefret duygum bile kalmadı. Elbet bunların bedelini gün gelince ödeyecek ama ona buradan, bana kimseyi güvenmem gerektiğini, çok küçük yaşlarda yaşayarak öğrettiği ve hayatın en büyük gerçeğine hazırladığı, aynı zaman da düştüğümde her seferinde ya tepkisiz kaldığı, ya da bir tekmede o da attığı için, teşekkür ediyorum. Geçenlerde bir arkadaşım, bgm çok çaresiz hissediyorum, iş bulamıyorum, mutsuzum, yalnızım dedi, girdiği işlerden çıkarılan veya çıkarılmazsa kendisi çıkardı, çünkü bir çok insan gibi, o da ona sunulacakların mükemmel olmasını isterdi, çünkü ailesinden bu şımartılmaya alışmıştı, bana sunulan hiç bir şey olmadığından, işte türk kahvesi yapmakta, koli taşımakta koymuyor, çünkü seviyorum, çünkü benim yerime bu zamana kadar çantamı bile taşımadı. Sonuç olarak, ondan farkımda, mücale ruhumun gelişmişliği oldu. Onun bunu fark edememesi ve çözüm yolunu antidepresanlarda  araması öyle acı ki ve bu saatten sonra da yapabileceği hiç bir şey yok, çünkü o ağzına verilen lokmalara alışmış, lokma olmadığı sürece de üzülecek ama hayatın içinde, o lokmalar sadece aslanın ağzınında...
Biliyorum gün gelecek, ömrümün tümünü geçirdiğim o aslanın ağzından bir gün çıkacağım ama o gün bugun değil ve öyle bile olsa, çok ama çok mutluyum, çünkü çok sevdiğim bir işim, çok sevdiğim insanların olduğu bir hayatım var... En güzeli de ömrümün sonuna kadar yetecek kadar, mücadele ruhum...