Sonunda başardım,
Kapıyı yine anahtarımla açarak eve girdim. Her şey olduğu gibi duruyordu. Islanmıştım yine, sırtımda kocaman not çantası ile. Pantalonumu indirip, eşofmanımın tek bacağını giymişken, elimdeki her şeyi bırakarak, ağlamaya başladım. Önce sessiz sessiz, sonra hıçkırıklarla, sonunda da bağıra bağıra.
Ve başarmıştım, uzun zamandır somut olarak dökülmeyen yaşlarım dökülmüştü.
Biri gelse dese ki, kızım neden ağlıyorsun, o kadar çok şey var ki anlatacağım ama kimseye anlatamıyorum. Hatta artık buraya bile yazamıyorum.
Gözlerim her daim dolu dolu geziyorum, sürekli üzgünüm ama kimse bilmiyor, hep gülen bir yüz. İşte en zoru da, sürekli bunu göstermeden, süper güçlü ve mutlu kızı oynamak olsa gerek.
Bugün annemin olmayan parası ile açtırdığı ek kart limitini doldurarak, hayatımda 2. kere aynı masada oturduğum birinden bile borç isteyecek duruma düştüm. Cebimde, 2 tl, kredi kartım dolu ve akbilimde slnden alınmış para ile dolu o da 4,5 tl:) Neyse ki yarın, yatacak olan maaşımla, maddi olarak tatmin olacağım, manevi olarak kaldığım yerden devam edeceğim.
Geçen gün gözlerim karardı, düşüyordum, bir sürü insan başıma falan toplandı. Sonra 1 aydır ilk kez babamı aradım, direk noldu diye açtı telefonu. Çünkü aynı evde yaşayıp, tek kelime konuşmadığımız için, aramamın nedensiz olmayacağını anlamıştı. Taksi param yok, çok kötüyüm dedim. Güvenliğe para bırakayım bin gel taksiye dedi. Gerek yok, evdeysen kapıya in diyecektim dedim. Otobüse binip, zar zor eve kadar geldim. Biliyor musun 1-2 kere aradı ve sonra bir daha aramadı, daha sonra eve geldi, odama gelip, ne oldu bugün, bile demedi. Paran yokmuş, al şu parayı bile demedi.
Yalnızlık garip bir duygu. Çaresizliğin dibine götürüyor insanı. Sanırım yıllar oldu bu kadar kötü hissetmeyeli.
Ağlamak istiyorum bu gece sabaha kadar ama ağlasam ne olacak ki. Yalnızlığım mı azalacak. Annemi arayıp, anne yalnızım diye haykırmak istiyorum, desem nolcak ki , annemi kahrettiğimle kalacağım.
Sanırım ben okulu bırakacağım. Sanırım pes ediyorum artık. Sanırım ben artık dayanamayacağım.
Kalbim acı ile dolarak, beni her gün daha fazla yiyip bitiriyor. Tek dileğim, işe devam etmek. Bu izin olayı, beni benle bırakarak, bu parasızlık ve kötü olaylar silsilesinde beni iyice dibe çekti...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder