Aslında bugün ki hak yazım, ona 'haklı yada haksız artık umurumda değil' dememle çıktı.
O da haklıydı bende, o da doğruydu bende, o da hatalıydı ben de, o da yanlıştı ben de!
Tek sorun saygısızlığımızdı.
Saygısızlaştıkça, çirkinleşen üsluplarımızdı.
Koca bir çanta ile geldim, hala hiç bir şey anlamadığından da eminim.
Anlamasın varsın, bilmesin sorun değil.
Büyümemiz gerek, büyürken saygısızlaştıklarımızdan uzaklaşmamız gerek.
Sevsek de, sevilsek de!
Dönmemek üzere de olsa, gitmek gerek.
Bir kere kaybedince inancı, saygıyı, empatiyi; bir daha eskisi gibi sevilmiyor, yalnızca bağımlılık, bağlılık, takıntılı hastalıklar kalıyor geriye.
Her sevgiliden de arta kalanlar bu olsa gerek...
Ne zaman büyüyeceğiz, o zaman güzelce bitsin diyeceğiz, o zaman çirkinlikleri hatırlamadan, yeni sayfa açacacağız.
Bugün ki kararım, belki de bu zamana kadar ki, en gerçek, en net görülmüş kararımdı...
Kendime söz veriyorum ki, saygı duymayı öğreneceğim, saygı duymayanla olmayacağım!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder