Şu an bir kumsaldan yazıyorum bu satırları.
İstanbul trafiğinden çıkıp, bu kumsalda egeye gidiverdim.
Şu an bitmek üzere olan okulum için ders çalışmam gerekirken oturup denize giren insanları izlemek nasıl da huzursuz biz keyif veriyor anlatamam.
Canım işle ilgili çalışmak istiyor, tam burada dalga seslerini dinlerken. Onu da yapamamak daha da rahatsız ediyor.
Bilgisayarım bozuldu, babamla kavga edip, resmen hayatımda ilk kez bu kadar net yüzüne telefonu kapattım. Destek olacağını düşündüğüm insanlarla daha da gerildim.
Evet canım şu an daha da çok iş yapmak istiyor.
Sömürgelikten kurtulmak, bağımsızlığımı ilan etmek için.
Belki de bu bendeki iş aşkının, sürekli kafamda işin gücün olmasının, kavga bile etsem, hayatım alt üstte olsa bu kadar çalışmam kendime ait şeker bir ev, bira parasını düşünmeden ödemek, istediğim hobimi yapabilmek, çantamın dibindeki 50 kuruşları çıkarmamak için.
O zaman inanıyorum ki, babam bana bu şekilde fırça atamayacak, basıp evime gidebileceğim bir beton yığınım olacak.
Daha güçlü, daha sağlam olacağım.
Sanırım az kaldı, işler yolunda, para kazanmaya bile başladık, belki ev tutacak kadar değil ama nefes alabilecek kadar...
Bir gün herşeyin istanbul içindeki bu kumsal kadar güzel olacağını biliyorum.
Bir gün daha mutlu uyanacağımı da biliyorum.
O yüzden bu güzel yeri bırakıp, şimdi gidiyorum!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder