Annem gitti ve ben hala annemden ayrılırken ağlıyorum.
27 oldum, ne kadar inanamasam da.
E11 e bindiği o an, 27 yıldır sahip olduğum gözlerim, annemin boncuk boncuk yaşlarını görünce, bir an da içindeki sıvıyı dışarı çıkardı.
Kafam otobüsün camında, tek düşündüğüm şey, yine yalnız'ım hissi.
27 yılın 20 yılı, ya annemden ya da babamdan ayrı geçmiş.
Sevgiyi dışarda arama ergenlikleri, aşık olup aşk acısı çekme saçmalıkları, hepsi bu 20 yıllık boşluk sürecinden kaynaklıydı.
Bundan 5-6 yıl önce de tüm o saçma süreçleri geçmiş olsam bile, halen devam eden bir boşluk mevcut.
İstanbulda bir çok insan gibi bende yalnız hissediyorum. Annemi özlüyorum, annemin saçımı okşamasını, bana bakışını, gözlerinin içindeki o karşılıksız sevgiyi görmeyi...
Babamla aynı şehirde olsam bile, o yok işte.
Annemin şu an olmayışı, şu çay bahçesinde gözlerim sızlarken, yağmurun sesi altında, denize karşı yazdığım bu tüm satırlar ağlamama engel olamıyor.
Gerçeğimi kabul etmek zorunda olsam da 27 yıldır kabul edemediğim gibi, bugün de kabul edemiyorum.
Hayatımda çok ama çok özel insanlar olsa da, şu son dönemde dibine kadar yalnız ve kimsesiz hissediyorum annemsiz.
Başarmam gereken çok şey olsa da, başaramama korkusu vücudumun her noktasını kaplıyor.
Başarısız olursam da, arkama baktığımda boşa geçen yalnız ve maliyeti her açıdan yüksek günler olacak.
Bu dönen az başarısızlık kadar korkutucu bir şey...
Annem ve kokusu, ikisi de evrenin en güzel duygusu ve o yok!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder