Bir gün herşey güzel olacak ama bugün de güzel!

Çok uzun zaman oldu sanırım yazmayalı.

Bugün fark ettim ki, işten güçten kendimi unuttuğumu.

Kendimi özlemişim. Kendimle saçma sapan konuşmayı, kendimi anlatmayı...

Belki de bugün G.'le olmak garipleştirdi beni. Garip duygularımı hatırlattı.

Mesela şu an G.'in vinde, G.'in bilgisayarından yazıyorum bu satırları ve yine onun bilgisayarından milada kaldırdığım şarkılarımı dinliyorum.

Portishead, Imany, Beirut... daha da bir sürüsü. 

G.' yattı, ben yalnız değilim yine de yanımda ben kaldım.

Soma'da insanlar öldü, Gezide insanlar öldü, ailemden insanlar öldü, bir sürü yeni şey, bir sürü biten şey, iş güç, hayatımı kurma çabaları... derken ben hala buradayım, hala herşey unutuluyor, hala herşey kalıyor.

Bazı şeyler hiç bir zaman, hiç bir zaman bitmiyor, bazırları da sonsuza kadar bitiyor. 

Bitenlerden özlediğim öyle çok şey var ki, bu gece hatırladığım, aynı zamanda o bitenlerden öyle özlemediğim, öyle canımı yakan şey var ki.

Fakat ne fark eder ki, özlesem de özlemesem de, nefret etsem de, ölmesini dilesem de ben buradayım.

En güzeli de şu an İzmir'deyim. Şu an kayıplarımın, kazandıklarımın, öğrendiklerimin, öğrenemediklerimin, kendi kabul etmediğim faşist dünyamın insanıylayım. 

Bu gece tanımadığımı 2 adamın masasındaydık, aslında sadece biralarımızı koyduk, gittiğimiz yer çok doluydu.

Saatlerce oturdul, versem elbette ki hayır demeyeceklerdi ama vereyim diye çaba da sarf etmediler. Aynı masada 2 kız 2 erkek. Arada konuştuk, ikisi de sevgililerinden bahsettiler. 

Kadınlarla erkekleri çekiştirdik, sonra hoşçakalın diyip çıktık. Öyle şekerlerdi ki, ikisinin de gözlerinde, aq gitti orospular ifadesi yoktu. Sadece tatlı 2 muhabet ve 2 insanlardık onlar için.

Bana et gibi, bana kocaman bir am gibi bakmadılar.

Belki de o yüzden faşistim, özgür olmak için, özgürlüğümü burada yaşayabildiğim için.

Bu gece gecelerden İzmir'di.

Çok özlüyorum, ailemi, çok özlüyorum o sıcak evi.

Babamla ayda 3 kere görüşmelerim,  yemeklerimi yediğim yemekçi, her cuma ve cumartesi eğlenmeye çıktığım yerlerin hiç biri hiç bir şey ifade etmiyor.

Ben buraya aitim ama değilim de.

Beynimdeki kazanma hırsı, başardıkça yaşadığım ego, bu saçma hislerin üstünde.

Hiç bir erkek, hiç bir canlı beni başarmamdan öteye götüremez. Belki ahkam gibi geliyor kulağa ama değil. Evet ruh hastasıyım ama buraya yediğim yemeği, gittiğim gece kulübünü yazan saçma insan değilim.

Burada Bgm'üm. Özlediğim, yüzleştiğim, kızdığım Bgm.

Ailem ve çevremden takipçilerim olduğu için herşeyimi yazamasam da ben bgm'üm.

Bu satırları yazdığım G.'in evi ve bilgisayarına teşekkürler. 

Bir gece daha İzmir'de geçti ve bir kaç gece daha geçecek. Bugünler güzel, yarınlarda güzel olacak.