Gülüyoruz, hem de çok gülüyoruz.
Sevişiyoruz, hem de hiç olmadığı kadar güzel.
Kavga etmiyoruz, hayatımda ilk defa.
Deliler gibi aşığız, hayatımda hiç olmadığı gibi.
Saçma sapan eğleniyoruz, hem de herşeyle.
Geziyoruz sokak sokak, cadde cadde.
Ayrılmak istemiyoruz. Ayrılmamak için her sabah ezanı duyuyoruz.
Onun göbeğine buuu yapıyorum. Gıdıklanıyor ama kızmıyor.
Saçmalıyorum, saçma sapan geriliyorum herhangi bir şeye. Mükemmel olgunluğu ile kendime getiriyor. Hayatımda ilk kez ilişkinin olgunu ben değilim. Hayatımda ilk kez çocuk büyütmüyorum. Büyütülüyorum.
Gözlerime bakışı, hayatımda hiç kimsenin bakmadığı gibi.
Gözlerine bakışım, hayatımda hiç kimseye bakmadığım gibi.
Ama olmuyor, her şeye rağmen; her mükemmel ana rağmen, hayatımda bir kere bile görmediğim bu inanılmaz adamla aklımdan geçen tek şey: Ayrılmamız gerek.
Söyleyemiyorum. Söylemiyorum.
Neden bunu istediğimi bile bilmiyorum.
Kendimle olamıyorum. Yalnız kalamıyorum. Ben sadece yalnız olmayı mı istiyorum yoksa?
Yoksa şımarık bir piç miyim?
Yoksa alışmaktan mı korkuyorum?
Ayrılmak istiyorum. Neden bulamadan hem de.
Zarar görmekten mi korkuyorum...
Yalnız olmak istiyorum...
Sadece ben, beni bulmak istiyorum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder