Başaramayacak gibi hissediyorum. Hedeflerimden uzaklaşıyor gibi hissediyorum.
Nasıl başaracağım bilmiyorum. Nasıl bir savunma mekanizmam var, an be an görüyorum.
Arkadaşlarım onun yanında aradığında; arkadaşımla birlikteyim diyorum.
Ona korktuğumu ifade ediyorum.
Evliliğe ve ilişkilere o zavallı bakış açısını söylüyorum.
O da anlamıyor. Bir minicik hareket ile kaçacak bir kuş olduğumu da biliyor.
Uçmak istemiyorum ama istiyorum da.
Aşık oldum, gençlik aşklarım gibi, hatta daha bile fazlası.
Bir gülüşü var. Bir gözleri var. Bakmaya doyamazsın. Teni, kokusu kalbimi yerinden çıkarıyor. Böyle hisleri hissetmeyeli yıllar oldu, hatta bu kadarını hiç hissetmedim bile.
Ama sıkıntı, bulmaya çalıştığım beni benden uzaklaştırıyor.
Bazen kısa hayaller kuruyorum, onun kızına yeni bir anne olduğumu, o kuş gibi annesiz yavruya tüm anaçlığımla sarıldığımı... Sonra daha çok korkuyorum.
Bugün üçümüz adalar gidecektik. Çok istedim kızıyla olmasını ve olmayı ama korktum da.
Alışmasını, bilmesini istemedim beni.
O arayışta babasız kız çocuğunu da bırakmaktan ya da daha çok bağlanmaktan korktum.
Yolumdan mı şaşarım, yolumdaki yol arkadaşım mı olur, bilmiyorum ki.
Ben bu kadar sorumluluğa hazır hissetmiyorum ki kendimi.
Bir sürü kadının hayali olan bu adam, hayatımda... Bense hayatımı kimse ile paylaşmak istemeyecek kadar garip bir dünyadayım...
Onun hayatında gördüğü en ilginç insanım... Bense kendimi ilginç bulmuyor, sadece içimdeki yolu arıyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder