Gözlerim dolu dolu, geçen günlere, yıllara, ömre...Kafam dolu dolu, gelecek güzel günlerle, geçmişimdekilerle...
Ben artık İzmiri sevmiyorum, sadece özlüyorum! İnsan sevmeden özler mi! Evet özler, çünkü bıkmıştır, çünkü sıkılmıştır, çünkü çok üzülmüştür, çok da mutlu olmuş olsa da!
Dönmeyeceğim sana, dönmeyeceğim çünkü sığsın, dönmeyeceğim çünkü ömrümü de senle bitireceğimi biliyorum!
Bilsem de, son kez haftaya bu anla Alsancak'ta buluşacağım seninle İzmir! Tam göbeğinde, soğuk soğuk rüzgarın beni ısırırken, ışıl ışıl aşk dolu ışıkların parlarken, çimlerin kalbimi ve götümü sızım sızım sızlatırken!
3 yorum:
bu herhalde bugüne kadarki en iyi yazılarından biriydi...
aynı şeyleri hep izmit için düşündüm ben de. sevmiyorum. ama onsuz da olmuyor.
:) Anne,baba, sevgili, dost gibi, bazen nefret edersin, hatta sevmezsin ama ne onsuz bir ömür kalabilrsin ne de laf da söyletirsin!
Senin için de içeceğim 1 yudum karadut! Haa bu arada İzmir, benim için bir t ile, İzmit olacak! Yaşasın 1 mart:)
hehe. afiyet olsun. : )
hadi bakalım, merakla bekliyoruz.. : )
Yorum Gönder