Ben şiir sevmem, pek yakın bir erkek arkadaşım, bana bu şiirle, şiiri seveceksin dedi ve okudu. Yine sevmedim, yine sevmedim, yine sevmedim. Bana öküz dedi ve uzatmadı:)
Bu gece yanlışlıkla girdiğim bir blogta okudum bir şiir, hem de onu da yanlışlıkla okudum!
İlk ve son kez sevdim bir şiiri.
Çünkü sandım ki, bana yazılmıştı,
Çünkü umdum ki, bana yazılmıştı...
Tabi ki değil, sadece kapattım gözlerimi şiiri okuyunca, keşke amına koyyim dedim ve güldüm:)
İçinde aşk yoktu, içinde karşı cins yoktu, içinde tek bir şey vardı, o da sevgi!
Kimi sevdiğinin bir önemi de yoktu, sadece sevmişti, köpeğini, annesini, sevgilisini...
En son sevgiyi, dün gece koynuma girmek için, patileri ile yorganı açmaya çalışan, kedimden gördüm, sonra da kolumu becermeye çalışınca (günde 5 kere yaptığı yada yapmaya çalıştığı klasik atraksiyonudur), kocaman bir siktir gitle kovdum:)
Amma acıtasyon oldu bee:) Erkek değil mi işte, hepsinin allah belasını versin'de dersem tam olacak:))
Ama tabi demiyorum, sadece kafamın tuzlama, işkembe, mercimek ve yayla çorbalarının tümü gibi olması, pek bir agresifleştirebiliyor bu ara. Ama yine de söylüyorum, ben şiir sevmiyorum:)))
Seviyorum ama kimi
En tatlı birisini
Nasıl anlatsam sana
İlk harflerime baksana
diyerek, kimsenin üstüne alınmayacağını umuyorum :)) ahahah
6 yorum:
ahhahaha. öküzsün evet. :D
Öperim:)))
sevimli şey!..;))
ilkokulda fln yazdığımız şeyler en masum anlatma yoluymuş duygumuzu da farkında değilmişiz:)
bende gözümü kapattım benım ıcın yazılmış gibi dusundum:) iyi geldi
Biraz geç gördüm sanırım yorumu:) Gerçekten de, hayatın en güzel ve eğlenceli dönemleri o çocukluk evreleriymiş:( Ama işte insanoğlu kötüyü görmeden, iyiyi görememesi de, hayatın her noktasında karşısına çıkıyor:(
Masumiyet çizgisinde çocukluk şiirleri yer alır. Sevgi, şefkat merhamet büyüyünce yel alır..
Yorum Gönder