Dali ol! Deli ol! Dahi ol!

Bir insan kerevizi sevmeden yiyorsa ve hatta yemek zorundaysa, ne kadar dayanabilir yemeye.
Özellikle de kusmadan yemeye.
Çocukluğumuzdan beri istemediğimiz şeyleri yememiz, yapmamız dayatıldı.
Sonra da dendi ki, git dünyayı kurtar!
Ben kendimi sizlerden, sizin ruhuma işlediğiniz bakış açısından nasıl kurtaracağım acaba?
Ben kurtarmadan, ailemi, sevdiklerimi, ülkemi, dünyamı nasıl kurtulabilirim ki!
Büyümeyi insanlar, kurtulmak için isterler ama büyüdükçe görürler ki, her gün o istemediklerinden daha fazla çıkar karşısına, o zaman derler işte, 'ahh şu zamanında nefret ettiğim lise yıllarıma dönebilsem!'
Her gün gelen düzen ve sistem, bunaltır, yıpratır, nefret ettirir.
Ama işte bazılar vardır, o düzene karşı çıkar, kendilerini bu sistemden kurtarır. Onlar Atatürk, Einstein olur, Fazıl Say olur, Pink Floyd olur, Dali olur, yada kısaca deli olur! Ve gün gelir Dahi oluyor.
İlla bu kadar özel olmaya gerek yoktur aslında, sadece kendi olmayı isteyenlerle doludur hayat.
Kendi olmak nedir peki? Kendi istediğini yapmak. Mesela Mühendislik okumak istemiyorsa okumamak, gidip çöpçü olup, vatanı milleti temizleyen vatandaş olmak istiyorsa, o olmak, evlenmek istemiyorsa, evlenmemek, işe gitmek istemiyorsa, dünyayı otostopla gezmek... gibi.
Bize roller öğrettiler, o rolleri benimsemeye zorladılar ve kocaman mutsuz toplumlar, mutsuz yaratıklar olduk çıktık...
İsyan etmeyi öğrendiğimiz gün tekrar gelene kadar bol bol mutsuz, sonunda da istediğimiz insan olabilmemiz dileği ile...