Bu zamana kadar, hep teknemin çevresinde yüzmüşken, son 6-7 aydır, açılmaya başladım. Öyle açılıyorum ki, bi sürü boğulma tehlikesi, köpek balığı saldırısı bile atlattım küçük çaplısından:)
Korkunca, ihtiyacım olunca hep döndüm tekneme.
Teknem yuvamdı, teknem dünyamdı...
Fakat bundan 2 hafta önce, o tekneden atladım ve o atlayış, bir daha çıkmamacasına olacağını bile bile.
Atlamadan önce kendime bir duba buldum, garantim vardı, haa bir de tatlı çevre teknelerdeki arkadaşlarım, dostlarım...
Güvendim kendime o son atlayışta, hiç olmadığı kadar dik atladım, çakılma ihtimalimi bir an bile düşünmeden, gözlerim sadece ufka bakarak...
Tüm güvenimle, her şeye göğüs germeye hazırdım.
Başıma gelebilecek acil durumlarda, kısa sürei arkadaş desteği, hatta en zor anlarda, sahil güvenlikten yardım bile alabiliyordum.
Dubama da öyle güveniyordum. Fakat dubam uzaktaydı, dubama gittiğimde tüm dostlardan alabileceğim destekler kesilmek zorunda kalsa da; tüm gücümle onlara yüzebiliyordum.
Çok zor günler de geçirdim, bir sürü saldırı karşısında, savumasız da kaldım, yaralandım da, darbe yaralarını da tek başıma iyiletirmeyi bildim...
Fakat bu 2 haftalık tek yaşama evresi ve tüm okyanusa açılan yaşama savaşı; sanki yukarıdaki en kötüsü en baştan gelsin diyerek, lanetlemiş gibi kötü olaylar silsilesini vuruyor yüzüme.
1 saldırıda kanıyor, geçiyor, 2 saldırı da, kanıyor, yakıyor, geçiyor, 3 saldırı da kanıyor, yakıyor, sikiyor, geçiyor ve bu gün aldığım bir darbenin yarası, tekrar kanamaya başladı, meğer zehirlemiş ısıran balık beni...
Kanlar her yerimde, kalbimde de başka bir sızı varken, dubama geliş yolundaydım.
Dubama çıktığımda, ayakta duramıyor, nefes alamıyor ve acı eşiği noktamın ölçümü ile cebelleşiyordum ki; yeter dedi içimdeki ses.
O an oturdum ve düşündüm...
Artık bir teknem yoktu, artık arkadaşlarımın tekneleri; daha da uzakta kalmıştı; artık fiziksel olarak yaşadığım hasarlar fazla acıtma noktasını geçmişti, artık bu dubada kendimi kocaman bir hiçlikte hissetmeye başlamıştım...
Ve evet itiraf ediyorum; şu güçlü, güvenli kız oyunu az kaldı pek yakında çökecek.
Sanırım artık daha fazla, bu hiçlikteki oyunumu sürdüremeyeceğim en azından; yakın zamana kadar yaşadığım saldırıların yaralarını iyileştirene kadar.
Ve tekrardan hayat motivayonumu bulmazsam, sanırım tez vakitte; gittiğim yoldaki karanlık olma durumu sonucunda, bir köşede beyi ölümümün gerçekleşmesini bekleyeceğim.
Süper olumsuz yazımı şimdi size, hiç dinlemediğinizi hayal ettiğim ama herkesin dinlediğini bildiğim bir şarkı ile noktalıyorum:)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder