İnsan kendine güvenmeli.
Dış beklenti sıfırlanırsa hayal kırıklığı yaşamaz. Peki ya dışarıdan bir desteğe ihtiyacı varsa ve o dış ona karşı destek olacağına inandırmışsa, inanmamalı mı!
O zaman kimseye inanmaz, sadece kendine inanırsa, nasıl uyuyacak geceleri, hep şüpheci olmayacak mı?
Olacak elbette!
Peki inanırsa, dış beklentiler yüzünden hiç hayal kırıklığı yaşamayacak mı! Yaşayacak elbette. Bu da onu hayata karşı sağlamlaştıracak.
Peki o zaman iki seçenek çıkıyor karşımıza,
Ya inanacak ve eninde sonunda üzülecek.
Ya da inanmayacak, hep kimsesiz kalacak.
Doğrusu ne bilmiyorum.
Ama tam şu an inandığım her şey yüzünden çok üzgünüm!
Belki de hala asgari büyümemi tamamlayamadım. Belki de fazla salağım.
İyisi mi susmak ve uyumak!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder