Hayatımda ilk kez tek başıma gitmek istediğimi fark ettim.
Hatta hayatımda ilk kez, 1000 tl param da var.
Fakat hayat o kadar garip ki, gidecek gücüm bile kalmadı.
Gitmek, nefes almak, telefonsuz, internetsiz, işsiz, sorumluluksuz, sorunsuz...
Nasıl da tatlı gelse de kulağa, bu dip öyle kötü birşeymiş ki, yapamıyorum işte!
Büyüdükçe herşey çirkinleşiyor, insanlar, görevler, yapılması gerekenler...
Büyüdükçe de, artan sorumluluklar, doyasıya yaşanılacak acıları bile, geriye itmenizi, biraz daha travma belleğinizin kabarmasına yol açıyor.
Sonrasında gelen, antidepresan, uyuştucu ve alkol bağımlılığı ile, geriye ötelediğiniz problemlerinizin; üstüne sifon çekerek, bok çukurunda da birikimlere neden oluyorsunuz.
Tam herşey böyle giderken de, bir bakıyorsunuz, mutsuz hayatınızın, mutsuz yaşlısı olup, ölüm yoluna koşar adımlarla varmışsınız.
Sonunda ölüyorsunuz ve ölürken, yaşanılan herşeyi boşluğuna karışıp, yitiyorsunuz.
Evet ben de böyle olmayacak desem de, gerçekten çıkmaz sokağım bana dar oldu ve evet bende de böyle olacak!!!!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder