İyi ki Doğdun Anneciğim!

Bu satıları Karşıyaka’da bir hastaneden yazıyorum.

Bugün yaşadığım en korkunç gündü, sanırım değil eminim.

2 Saat uyuyup uyanmıştım. Annem sessizce oturuyordu, uyanmayayım diye.

Güzelce hazırlık yaptık, sonra öğrendik ki 2. Sıradaymış ameliyat için. Bir ohh çektim.

Saat 10.20 sularıydı, bir sigara içip gelecektim ki sigarada telefon çaldı. Gidiyordu…

Fırladım, elim ayağım karışmıştı. Aklımdan tek bir cümle geçiriyordum, kesinlikle ağlamayacaktım, güçlü olacaktım, annemin kızı olacaktım.

Annem hala aynı neşeliliğindeydi, gülüyor espriler yapıyor. Ameliyat kıyafetlerini giydirdik.

Benim tüm ruhumu panik kaplıyordu. Sakin olmaya çalıştıkça, gözyaşlarım akmaya başladı.

Tutamıyordum ve ağlıyordum. Ameliyata giden birine yapılacak en son şey buydu sanırım. Ama fiziksel bir şeydi, akıyordu, beynimse kontrol edemiyordu.

Sımsıkı sarıldım, öptüm kokladım ve gitti.

11.04 sularında hoca ameliyathaneye gitti. 11.17 gibi de aşağıya indi.

Arada geçen 1 saat 3 dakikada, sanırım ruhum gitti ve geri geldi.

Onun benle aynı binada kesildiğini düşünmek ruhumu çıkarıyordu.

Ameliyatı iyi geçmişti. Hiçbir sıkıntı yoktu.

Aradan geçen 20 dakka sonra beni içeri aldılar. Güvenlik biraz erken göndermiş ve gittiğimde yüzünde acı vardı. Çok ağrısı vardı. Ama hiç çaktırmamaya çalışıyordu. Seni seviyorum, üzülme sakın, git çay kahve iç diyordu.

İçim orada bir daha çıktı. İçindeki kesiği ruhumda hissetmiştim.

Ve beni çıkarttılar. Annemi öyle bir yerde görmek o kadar korkunç bir şeydi ki.

Hediye hemşireye kalp bir kolyem var, onu verdim. Lütfen kendine gelince verin ona dedim.

Akşam saat 19.00 için bir hemşireden rica ettik, hiç olmayan bir şekilde 2. Kere yanındaydım.

Bu sefer çok iyiydi. Çok daha ağrısızdı. Gözleri açık, keyfi yerindeydi. Ona yazdığım 4 sayfalık mektubu verdim ona. Öptüm kokladım, sevdim.

Sabah yanımda olacak.

Hastanede geçen 2. Günüm ve ben her gün daha iyiyim.

Bugün ise en iyiyim!

İYİ Kİ DOĞDUN ANNECİĞİM!