Bugün bir daha izledim.
İlk gün ki gibi ezbere, her cümlesi ile bile bile...
Neden, neden hikaye topluyorum?
Sikik geçmişimdeki, benden daha kötüsünü mü arıyorum?
Yoksa bulamadığım çözümlerimi, başkalarınkini bularak mı rahatlıyorum?
Veya başka bir şey mi?
Ne o psikolojik sorunum.
Dün başrolleri düşündüm, benden ayrı olan; her dönem değişen başroller.
Hepsi gitti, hayatımdan çıkan 100. insan belki de.
Hiç birini son kullanma tarihi geçtiği için ben çıkarmadım.
Hep bir neden oldu, biri eski sevgilim oldu, biri kötü bir arkadaşa dönüştü, biri sadece sıradan biri, biri yeni ve ayrı ortamlarımdan gitti...
Sonuç olarak hiç biri yok. Bundan mutsuz muyum? Bence hayır, ben yeni insanları tanımayı misyon haline getirmişken, gidenlere her gün daha az üzülen bünyem gelişiyor.
Bugün de umrumda değil.
Hiç biri hiç bir şey ifade etmiyor. Sadece bir tane çok büyük bir hayal kırıklığım var. Onun için bile, olmadığı için mutsuz değilim, biraz nefretin biraz da bu hayal kırıklığın etkisi ile, aklımın ucundan bile geçmiyor.
Sonuç olarak bunu seviyorum, belki de bu beni ben yapan.
Belki de değil.
Sen ne dersin lan k.?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder