Bir Dağ Düşün, Yeşil Mavi bir Yol!

Bir yol düşün; telefonsuz, bilgisayarsız...
Bir yer düşün; dağ, orman, şelaler içinde bir göl kenarında.
Bir an düşün: bu dağda, bu ormanda, en yakın insanın 15 km. uzağında, insandan çok hayvanın yakınında, şelale sesleri içerisinde, görünen tek şeyin mavi yeşil olduğu bir yerde, elinde biran ve defterin, arkasına yakacak odununu bağladığın motorun...
Öyle bir tatildi işte.
Bana ne istediğimi hatırlatan; eski motivasyonumu toparlama evremde ayağa kaldıran.
Zaten düzelme yolunda olan, süper giden hayatımda; yeni başlangıcın tam zamanını gözüme sokan bir şey.
Telefonumu unutmak hayatım boyunca yapmadığım ve benim için tam bir mucizeydi.
Tam 600 km yol yaptım, 400'ü tek başıma.
Telefonsuz, her köyde duran, her yerleşimde çay içip, inatla beş kuruş ödeyemeden devam eden ben; ne istediğimi artık biliyorum.
4 Yılım var gitmek için; tam 32 yaşımda olacağım o gün!
Neler götüreceğimi ve neler götürmeyeceğimi biliyorum.
Götüreceklerimin kısıtlılığı kadar, götürmeyeceklerimin en önemlisi geçmişim, kaçtıklarım ve telefonumdur.

Hayatımın en iyi tatilini yaparak döndüm yuvaya. Bu satırları doğduğum büyüdüğüm ev olan, büyükbabamlardan yazmak ise ayrı bir garip duygu.

O kadar aptal gibiyim ki hala, adaptasyon sorunu yaşıyorum gerçek dünyaya.
Evet Kamil aslında anlatacaklarım bunlardan ibaret sanıyorsun değil mi? Hayır değil!
Hikayelere olan tutkumun yolunu buldum ben. O tutkunun neden olduğuna inmektense, kendi hikayemi kabullendim.
Sürekli sesli olarak kendimle konuştum. Tüm travmalarımı tek tek hatırladım. Bazen kızdım, bazen anladım. Çoğunlukla affettim.
Hayatımın kalitesini bozacak çoğu şeyi kabullenmeyi başardım. Başardım diyorum da, hala kırıntılar var elbette, hala çözülememişler. Onlar da gidecek.
Hatta hala her şeyi tam istediğim gibi yapmadım.
Son seansımız kaldı benle, o da pazar günü İzmir'den İstanbul'a çıktığımda tek başıma motorum da olacak.
O dağda bana bakan ve ürken çakalın bakışındaki korku olmayacak artık geçmişimde.

4 Sene sonra giden bir ben olacak. Geri geleceğim, çocuğumu doğurmaya.
Ama gitmem, bir gün doğacak çocuğuma bıracakağım en büyük mirasım olacak.