İlişkilerimde tüm eski erkek arkadaşlarıma geri döndüğümü, aslında hiç birine aşık olmadığımı, yerlerinde duruyorlar mı, elimin altındalar mı, bunu sorguladım.
Elimin altındalarsa, yeni bir kavga sonunda yine gittim. Beni arama'larla dolu günler, gecenin bir vakti evlerinden giderken, peşimden sürükleyerek, canlarını yakarak, zayıf noktalarını kullanarak, oradan acı vererek, hep haklı çıkma çabaları ile.
Sonra yoluma devam edip, tekrar tekrar döndüm. Nolur bana bunu yaptırma, sen bunu hak etmiyorsun, ben hayatımda bu aşşağılık tarafımı ilk kez birine aktarıyorum, içimdeki canavar çıkarsa, temkinli olman gerek.
Nolur kaç benden, ararsam açma, görürsen selam verme.
Dedim.
Anladın mı nasıl biri olduğumu dedim, o da; sen benle değil, kendinle konuştun. Önemli olan sen anladın mı dedi.
Hayatımda gördüğüm, en güçlü gözüken, en zayıf ve korkak insan sensin dedi.
Sağlıklı ilişki yaşamaktan korkan, düzenli ve güzel bir ilişki yerine; sevmemeyi, savaşmayı tercih eden; kendini ve özgürlüğünü savunarak; insanlara güçlü kızı oynayan bir insansın, dedi.
Haklı galiba. Hatta çok haklı olabilir.
Uzun vadeli şeylerden korkuyorum. Bak işte c. gitti. Ya onunla son dönemde çok sık görüşseydim, eskisi gibi dost olsaydım. Nasıl da üzülecektim. Kendime gelemeyecektim.
Ne gerek vardı ki bunlara, güzelce yıpratarak birbirimizi öldürdük. Yanımda olmayacağı düşüncesini kolayca sindirip, kaldığım yerden yaşama devam ettim.
Neden riske girmeliyim ki.
Ben hiç aşık olmadım, ben hiç bir zaman aşık olamayacağım.
Çünkü aşık olamayacak kadar zekiyim.
Aşık oldum cümlesini ise o kadar çok kullandım ki, hepsi elde etmek içindi. Nasıl da bu kadar kötü bir tarafım olur. nasıl da bu kadar çirkin biri olabilirim.
İnanamıyorum kendime.
Kamil konuşma zamanımız gelmiş. Yaz bunu okuduğunda pek acil.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder