Boka Battım

Sevilen, sempatik, candan bir insanım, biliyorum! Çevremdeki insanların da, bu konuda bana destek olma çabaları, içten içe mutlu etse de, genel anlamı ile üzüyor. Arayıp veya karşıma geçip, borca ihtiyacın var mı?, gel bende de kal, ayyy canım bak hep yanındayım... vb. cümleleri, resmen canımı yakıyor. 1.si bana verilecek borcun, ne zaman ödeyebileceğimi bilmiyorsam, aç kalana kadar borç almam. 2.si birinin evinde, maddi destek veremeden kalmak, felaket halde canımı acıtıyor ve bu acıma duygusu ile kurulan her cümle, daha da üzüyor. Biliyorum, bende; zor durumda olan birine, bende aynı tepkiyi verirdim. Fakat bana yapılınca, gerçekten çileden çıkıyorum, işin kötü yanı da; kimseye kızamıyorum da, yok sağol gibi cümlelerle kapatıyorum telefonu veya konuyu... Sonuç olarak; çıkmazdayım desem yeridir. Şu an c.'da kalıyorum. C. dünyadaki en iyi insan olabilir, beni çok seviyor, çok nazik, çok şeker, beraber eğlenebiliyoruz... vb. Ama bana kendi evimde olmamam o kadar batıyor ki, resmen bana evini açan arkadaşıma bile bile kötü davranıyorum, hareketleri batıyor, evi toplamadı diye falan kızıyorum, sanki benim evimde o kalıyor... Bu kadar ruh hastalığı olmazz! Gerçekten boka battım! ve artık bu yazıyı sonlandıracağım.