İşte o dakika, ha siktir dedim. Onlar için bunu yapmak zorunda olduğumu fark ettim...
Ben ki evlilik kurumuna en karşı insanım. Öyle bir erkek bulmam gerek ki,
hem aşık olamalıyım,
hem bebeğim için iyi genlere sahip olmalı, (fazla zeki, fazla yakışıklı,... gibi)
hem aşkımızın en geç 2 yıl sonra biteceğini kabul etmeli ve aşkın bittiği vakit, babannemlerin ölüm gününe kadar, kağıt üzerinde evli kalacağımızı, hatta resmi olan evi de benim evimde olduğunu kabul etmesi gerekmeli,
hem de bana asla ama asla karışmamalı! Aşık olduğu sürece de aldatmamalı.
Böyle bir adam siparişi vereceğimiz günler de gelecek inanıyorum. Sanırım en geç 5 sene sonra bu adamı bulmuş olmam gerek.Ama 5 sene sonra, o bebişe nasıl bakıcam lan ben! Ben çocuk bile sevmiyorum hala:)))
Allahım bana bir yol ver! Mesela aslında gerçekten güvenilecek insanların bu evrende olduğuna, 1 ömür bir erkekten sıkılmadan yaşayacağıma inandır bee beni.
Bu konuya nerden geldin lan dersen, demin çok sevdiğim bir ilk okul arkadaşımın feysbuktaki bebeğinin fotosu ile şoke olarak geldim buralara:)
Bu arada parçanın sözlere dikkat! İşte tam benim şarkım:))
2 yorum:
hayat işte bu düşüncelerle daha da zor:)
O sebeple bende dün gece bir karar ile, geleceğe dair zorunlulukların hiçbirini düşünmeme kararı aldım:))
Yorum Gönder