Nasıl da çalıyor, her kemanına dokunduğunda,, sanki bana dokunuyormuş gibi hissediyorum. İşte sanırım gerçek müzik bu olmalı, bu hissettirdiği olmalı.
Bazısı şanslı, bazısı yetenekli, bazısı özel, işte bu da özellerden biri. Peki ya ben, ya benim gibi binlercesi. Adaletsizlik her yerde, ben buna kızmıyorum, her şey eşit olmamalı ki ,olamazdı. Fakat ben niye elimde, bu kemanı konuşturan kadar büyük bir şans olmasa da, bir sürü şans varken, kalayım diye, bana anadilim dışında 1 sayfa sınav sorusu veren, compiler ne dediğimde bilmeyen bir adamın dersini almak ya da onun okulundan bir diploma almak zorundayım. Mesela bir bilgisayar programı yazarak, bir makina yaratabilir. O makina ile de istediğim her boncuktan dünyanın en güzel takılarını yapabilirim. Neden bunu yapamıyorum? Neden ben saçma sapan bilgileri ezberleyip girdiğim bir sınavdan sınıfın %95i gibi kalıyorum.
Özne olarak kendimi kullandığıma bakma, ben değil, benim gibi binlercesi için geçerli bu soru. Her sınav dönemi olduğu gibi, yine maksimum yapan, okulu bırakma düşüncesi ile allak bullak oldum bu gece. Çünkü ben o sınav kağıdını hak etmedim! Çünkü kimse bu orospu çocukluğunu haketmedi.
Ki derdim kalmak da değil, derdim, boşa geçen kocaman bir ömür. Böyle böyle bitiyor hayatlar. Bir gün geliyor ve ananını sikeyim kaç yaşına geldim ve bir bok yapmadım diyor bir sürü insan.
Zaten akılda 1-2 şey oluyor hep. Kariyer yaptım, şimdi bir ev alayım, güzel de bir araba, sonra güzel bir halı. Tamam şimdi bir de koca veya kadın. Evlen hoooooopp bir bebek. Kaderin de, embesil genlerinde geçsin o bebeğe. Aynı hikaye ve yeni bir aynı son.
Neden böyle değilim diyorum bazen kendime. Neden güzel bir vitrin alma hayalim yok, neden evlilik hayalim yok, neden bir ev alma hayalim yok, neden geleceğe dair, üretme dışında bir hayalim yok diyorum! Cevabını bulamıyorum. Halbuki bu kadar sorgulamasam bu kadar mutsuz olmayacaktım. Bu kadar kahrolmayacaktım.
Tek istediğim kafamı çalıştırarak yaşayabileceğim bir hayat! Asalak olmadan, işe gidip 10a kadar markafoniye bakmadan, memelerimi açıp patronumun odasına gitmeden, bir ayfona ihtiyaç duymadan, pahalı bir restorantta yemek yemeye gitmeden...
Hayatımdan her zaman lotodan trilyonlar çıksın istemedim, çünkü bu sadece beni lapgöt yapar, üretimimi kısıtlar ama son dönemde, sadece bir sihirli değnek istiyorum, şu bataktan beni çıkaracak. Okulumu bırakıp kendime istediğim geleceğimi kurmamı sağlayacak...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder