Kayıpların Kazancı!

Özlemek denilen duygu öyle garip ki; hissettiğiniz duygu, nefret de olsa, aşk da olsa, sevmek de olsa; size dünyanın en adice hareketi yapılmış da olsa, arkanızdan da vurulmuş olsanız da, güvenirken, inanırken, mutluyken haksızlığa da uğramış olsanız; özleyebiliyorsunuz!
Belki itiraf edemiyorsunuz bunu ne kendinize, ne çevrenize, ne de özlediğinize; fakat yine de özleyebiliyorsunuz, yine de keşke böyle olmasaydı diyorsunuz.
Aslında bu duyguları beslerken, hissedilen özlem, geçmişteki mutlu günlerin özlemi ve bir daha o andaki duyguyu yaşayamama kaygısının verdiği üzüntü...
Babamla birlikte olsam da, olmasam da; onu özlemem gibi. Asla bir daha eskisi gibi olamayacağımızı bilerek, onunla aynı evi paylaşıyorum, asla ona eskisi gibi sarılamayacağımı, konuşamayacağımı, öpemeyeceğimi bilerek, yaşıyorum ve gidiyor...
Sanırım uzakta olsak daha az bile acı çekebilirdim. En azından yok işte derdim. Her baktığımda, keşke şu an bana sımsıkı sarılsa 'babacığım seni hiç bırakmayacağım'dese beklentisi içinde kalmazdım.
İşte bu sebeple, seni üzen, sana o nefret duygusunu yaşatan, arkandan vuran, zamanında çok sevdiğin, herşeyi yapmaya hazır olduğun insanı, uzak tut ki hayatından, ne görünce üzül, ne de bir daha sana aynısını yapabilme fırsatını bırak!
Son dönemde büyük kayıplar verdim, kendimden de, duygularımdan da, inançlarımdan da...

Fakat iyi ki diyorum; babamın parası yok ve hala yaşam mücadelem ile zamanımı doldurabiliyorum, bundan keyif alarak, çabalamaya devam ediyorum ve sonuçlarını adım adım görebiliyorum.
En güzeli de; hala iyi bir insanım diyerek, insanlardan intikam alma zamanımı, yaşam mücadeleme yönlendirerek, yatağıma yattığımda huzurla uyuyabiliyorum.