İçinden kendinle konuşmak, belki de konuşmaların en güzelidir. Hiç bir dış etken olmadan, sadece kendinsindir. Swot analizini yaparsın tüm ruhunun. Oturur ağlarsın, belki de gülersin, eğlenirsin.
İşte tam bunu yaptığım esnada, bu satırları telefonun çekmediği, internetin olmadığı, önümde ayın battığı, evrendeki herkesin kaybolduğu, dinlediğim müziğin ederlezi olduğu ve ayın da tek ışık kaynağı olduğu yerden yazıyorum. Çığlık atsam kimse duyamaz ama bir o kadar da güvende olduğum, tüm o korkunç karışık istanbula karşıdan baktığım yerdeyim.
Arada yazıyorum, arada düşünüyorum, arada da sesimi kimsenin duyamayacağını bildiğim için, pembe kulaklıklarımdan dinlediğim müziğe bağıra bağıra eşlik ediyorum...
Hayat akıp giderken, bunu izleyebilecek bile zamanımız yokken, bugün bana hayat durdu. Çünkü olduğum yerden bu gece yükselip, tüm evreni görebilme cesaretini gösterdim.
Ki çok ama çok uç şeyler yaşadığım bir haftasonuna rağmen, hala ben'İ kaybetmeden, ben olmaya devam ederek ayaktayım.
Ve herşeye, herkese, her boktan şeye rağmen, pek 1 güçlüyüm.
4 kasım 2011 saat: 02.00
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder