Bugün pek eski bir sevgilimin bir eski ve devletsel bir mevzusu yüzünden beni araması ve sanki hala arkadaşmışız gibi konuştuğumuz yarım saatlik telefon görüşmesi ne kadar da enteresandı.
Bir tek o heralde, eski sevgiliden dost olmaz mantığına uymayan canlı!
Çok iğrenç bir şekilde terk etmiştim, bir sabah uyandım ve ben yürütemiyorum dedim. Daha bir gün önce, el ele sarmaş dolaştık... 3-4 Ay aradı, bekledi, sonunda bir gün ben seni istemiyorum boşa bekleme dedim. Peki dedi ve ümüdini kesti, o konuşmadan 1 ay sonra, 3 numaralı sevgilime aşık oldum ve herkes den bunu duydu, her türlü sosyal mecrada gördü:)))
Ama benden hiç nefret etmedi, hiç kötü söz söylemedi, hiç rahatsız etmedi, çok kötü anlarımda yanımda bile oldu.
Aslında 35 yaşlarından sonra falan, çocuk doğurmak için, tam evlenilecek adamdı:) hatta evlenme teklifi bile etmişti...
Nasıl yapıcam bilmiyorum ama insanları uzun süre sevebilmeyi öğrenmem gerek artık!
Bunun bir yolu, eğitimi, tedavisi var mı bilmiyorum ama bu gidişle babamın yolundan, elde edene kadar seven, elde ettikten kısa bir süre sonra sıkılan, sonra işkence etmeye başlayan, en sonunda da, yalnız kalmayı tercih eden insan olarak kalacağım!
Ben kesinlikle ölümüne sevilmek, uğruma herşeyin yapılmasını istemiyorum, gizemin içinde olduğu ama bir o kadar da aşkın da olduğu, mıç mıç olmayan ama birbirine bağlı bir ilişki istiyorum! Ve hiç bir zaman bu benimdir tamam dememem gerektiğini de biliyorum. Onu dediğim noktada, benim oyuncağım gibi herşeyinden rahatsız oluyorum.
Sanırım ben yalnız ölücem!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder