kadına şiddeti yakından tatmış insandan bir ibretlik öykü!

İbret olası bir haftasonu macerası, daha doğrusu kabusu ile geliyorum.
Mevzu çok uzun olduğu için ve pek zamana sahip olamadığım için özet geçiyorum.
Ben cumartesi günü, taksimin göbeğinde (babylonun önünde) şiddet gördüm. Hemde akıllara zarar bir nedenden. 4 Tane çocuğun, bir kız arkadaşım ile girdiği ağız dalaşı, arkadaşımın abartılı ve sarhoş tepkisi ve çocuğun terbiyesizce ona söylediği bir söz ile bizim kızın çocuklardan birine arkadan hafifçe vurması ile devam etti. Bu arada benim olayla hiç ama hiç alakam yok, hatta onlardan da biraz uzaktayım, bende sarhoşum ama her zaman ki gibi çaktırmadan, gayet sağlam şekilde. Neyse bizim kız onlara vurunca, olayı bile bilmeyen bu çocukların başka bir arkadaşı, bizim kıza koşa koşa gelip, 2 tane bir çaktı. Tabi her zaman ki gibi, yolda kavga çıksa olaya aptal gibi atlayan ben, arkadaşıma vurulunca, hele hele yumruk kıvamında 1.50 boyunda minyon arkadaşıma vurulunca, resmen olduğu yerden uçan ilk kişi olma vasfına erişerek. Çocuğu kızdan ayırıp, gözlerim dolu dolu ve gerçekten inanılmaz bir sakinlikle gözlerinin içine bakarak 'bir kadına nasıl vurabildin' dedim. Çocuk benim şiddetten uzak, sakin ve mantıklı sorum karşısında önce bir şok oldu, sonra muhtemelen verecek cevap bulamadı. Sokakta belki 200 insanın önünde, insanlar benim ayırdığımı sanarak şok içinde izlerken, yüzümün ortasına kelimenin tam anlamıyla 2 tane YUMRUK attı. Hayatımda yediğim ilk yumruktu. Sarsıldım, düşüyordum ki, tutundum bir yere. Ve orospu çocuğu ibne kaçtı gitti. Arkadaşları hemen yanıma geldiler, 1tanesi ise topukları kıçına vura vura o arkadaşının ağzını burnunu kırmak için koştu peşinden. Sonra yanlış hatırlamıyorsam, bende koştum, bulduğum yerde, sadece ' neden lan, neden bana vurdun orospu çocuğu' diyecektim.
Arkadaşı yaklaşık 15 dakka sonra, koşmaktan domates olmuş vaziyette geldi. Çocuklar resmen yalvarıyor affetmem için, binlerce özür diliyor arkadaşları için. Benim yüzümde kocaman bir gülme ifadesi ile çocuklara 'bana kimse vurmadı, ben kimseye vurmadım bugüne dek. Yolda karınca görsem, yolumu değiştiririm, bırak insanı herhangi bir canlıya bile zarar vermediğime yemin edebilirim. Şimdi de ellerini ağzını bağlasa birisi o çocuğun, bir tane tokat atamam. Çünkü ben vicdanlıyım, çünkü ben insanım. Sizden 2 isteğim var, 1.si bu cümlelerimi ona iletin, 2.si eğer gerçekten benden özür dileyecekseniz, sözle dilemeyin, nolur bir daha bu tarz insanlarla dışarı çıkmayın' dedim. Çocuklardan biri, 'sana yemin ederim, çıkmayacağız.' dedi. İnandım, en güzel ders bu olacak. Dışlanacak, korkacak bir daha yapmaya. Ama o zavallı çocuk eğer bana vurduğu noktada, yaklaşık 1 dakika daha dursaydı eğer, muhtemelen o 200 kişilik sokakta, linç edilecekti öncelikle de arkadaşları tarafından. İşte o zaman hayatının dersi de olacaktı.
Çeneme gelince, aradan geçen 3 güne rağmen hala hafif mor, şiş ve dişlerimin arka tarafı hala kapanmamakta ısrar ediyor. Ama çenemden daha fenası, gerçekten sarsılan insancıl tarafım.
Bu olayla 1 şeyi yapmaya ve 1 şeyi de yapmamaya karar verdim.
1.si bir daha asla, bir olay olursa, karışmamaya yemin edebilirim. Çünkü ben o gün 2 tane yumruk yedim, bir tane bıçak da saplayabilirdi o pislik. Çünkü bunu yapan onu da yapar.
2.si pek yakında, ciddi ciddi dövüş dersleri almaya başlayacağım. Ha bir de göz yaşartıcı sprey. Çünkü bu dünya benim baktığım pencereden bakan insanlardan çok daha farklısını barındırıyor içinde. Ve herkes bir savaş içinde, savaşa da makyaj malzemesi ile gidilmez, top tüfek ile donanmak gerek. Herşeyden öte de o savaşın varlığını kabul etmek gerek... Evet ben artık kabul ediyorum, SAVAŞTAYIZ!