Az sonra kapıya gelecek, hiç bir işe konsantre olamıyorum şu an.
Kapıya gelince arayacak ve çıkacağız.
Kahvaltıya gideceğiz ve konuşacağız.
Ona yalnızlığımdan, o yokken ne halde olduğumdan ve nasıl dünyamı kotardığımdam bahsedeceğim.
Onu ablanın oraya götüreceğim. Nasıl da arayış içinde olduğumdan ve bu kadına açtığı kucakla nasıl sarıldığımdan bahsedeceğim.
O olmadığında aslında gerçek benin kalitesinin nasıl düştüğünden bahsedeceğim.
Ona uzaktan bağlılığımı anlatacağım.
Ona babacığım demeyi özlediğimi söyleyeceğim.
Ona ağlayamadığımı artık söyleyeceğim. Ben sadece çok çaresizsem ağlayamadığımı söyleyeceğim.
Çare isteyeceğim.
Son atışı deneyeceğim, son adımımı atacağım.
Olmazsa zor olacak, çok zor olacak.
Anlamazsa bir süre daha dibi boylayacağım. Bu elbette kimsenin anlamayacağı bir dip.
Yani geceleri dışarı çıkmam, sürekli yeni insanlarla tanışmam, yeni hikayeler aramam, doymamam, gerçek aşkı aramam, acımasızca siktir edebilmem, güçlü gözükmem, gece sonlarında Moda'da dona dona tek başıma içmem, gözlerimden yaş akıtamam, her sabah neredeyse ofiste uyanmam, bunların tümü benim dibim.
Aslında herkesin rutini ya da bir çok insan için harika eğlenceli bir hayat.
Ben artık eğlenmiyorum, ben artık mutlu değilim.
Ben benle kalmak istiyorum ve bu da yanımda onu hissetmediğim sürece olmuyor.
Benle kaldığım her an, benden uzaklaşmak için herşeyi yapıyorum, düşünmemek için tüm çabamı sarf ediyorum.
İçiyorum, iş yapıyorum, sosyal medyada geziyorum, e5'le oynuyorum ve benle kalmıyorum.
Asla kalmıyorum.
Birazdan zil veya telefonum çalacak.
Çok gerginim, ayların beklenen konuşması, yılların ise en gerçek konuşması olacak.
Umarım herşey düşündüğüm gibi olur.
Bir sonraki yazımda yeni bir ben olarak buraya son yazımı yazarak, bu bloğu kapatabilmem dileğiyle...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder