hedefsiz köle, hedefle efendi

Hedefin yoksa, belirsiz yaşıyorsan, yapman gereken yaa, yaşadığın sisteme uyum sağlamak, ya da bir hedef koyarsın. Hedefsiz adamın yaşadığı her olumsuzluk, uykusunu kaçırır, ağır gelir hatta hatta hedefsizliğe kendini alıştıramıyorsa, depresyona bile girer ama bilmez hedefsiz olduğu için bu hale düştüğünü, açıklaması, içimden bir şey yapmak gelmiyor, hayat çok monoton... vs. Tercümesi ise, benim götüm bir hedef koyup, çılgınlar gibi onun peşinden koşmayı yemiyor, hazır böyle depresyon ayağına ilgi de çekiyorum, iyisi mi kalayım götümün üstünde:)
Peki ya hedef koyan adam nasıl olur, sevgili terk eder, ailesi siktir eder, hayatı bok gibi gider (tabi ki bu durumlar, onun acı eşiğine de bağlı) hiç bir şey koymaz. Sabah kalkar ve mutlu uyanır, akşam yatar hayal kurar. Otobüsü kaçırır, küfreder sonra bakar hava ne kadar güzel, süper yağmur yağıyor der, keyfini çıkarır...

Peki hedef dediğim nedir? Hedef,
büyükbabamın über fakirlikle geçen hayatında 'çocuklarıma bir ev yapacağım' deyişi. ZZeytini sayarak yiyip, sonunda bir ev yapmış oluşu.
simit sarayı kurucusunun, bir tabure, bir de minicik çay ocağı ve içinde satılan simitlerle olan dükkanını, tüm Türkiyeye simit evi açıcam diyerek, bunu başarmış oluşu.
babamın arkadaşının, aids olup, hemen ölmeyeceğim amına koyayım diyip, 10 yıla yakın süre ölmeyişi... vb

Hedef koymak zor değil ama uygulama aşamasında, hırslı ve net olmak gerek.
Tüm kitaplarda bunlar yazsa da, insanların %95inin hedefsiz ve ot gibi bir hayat devam etmesi çok anormal değil. Çünkü hedef koyabilme yetisi, yaratılıştan gelen bir dna ile olduğuna inanıyorum. Hedef koyabilse bile, herkesin aynı hırsa sahip olmayışı da, insanlar arasındaki farkları yaratan en önemli özellik olsa gerek.

Hedefsiz köle, hedefle efendisin! Bunu unutma
Herkese günaydın!