Sanirim yazmam gerek artik, herhangi bir yere, buraya ya da deftere yada agaca... Ama bu saatte girdigim evim bile yabanci. Yapay zeka adindaki dersimin bile varligini yeni ogrenmisken, hayata tutunamaya calisir ve bu yorgun arginlik icinde umutlu ve mutluyken, annemin sozleri kulagimda. Kafam karsik, sanirim allak bulk omak bu olsa gerek:-) bi kayboluyorum, bi buluyorum derken, haftada 3 ayri sehirde gecen zamanim, farkli kulturler icinde, degisik bakis acilari ile ogrenirken hayatim. Yapilmasi gereken sorumluluklardan uzak, baska bir dunya yasiyorum. Sirt cantamin icinde, pijamam, ic camasirlarim, ne olur ne olmaz sorusu ile, 6 da cikiyorum evden.
Bazen iyi bir insanim, bazen yorgn sadece, bazen kizgin ama genelde karisik ve umutlu...
Buyudugumu hissettikce, benligimden kaybeder miyim sorusunu soruyorum anneme, annem altin sacli kizim, sen hep iyi kalplisin dese de. Ben sevdiklerimden uzak, dolabimdan uzak, yatagimdan uzak, bazen savruluyor ordan oraya, bazen de sadece yaslaniyor ve buyuyorum...
Simd de uyuyorum ki, yarin olursem, cenazem degozlerimin alti mor olmasin...
Yine umutluyum ve pes etmedim...
Tatli ruyalar hayat ve tatli ruyalar ben....
2 yorum:
Sabit bir yeri özlüyorsun. huzurlu ve mutlu bir hayat gözlüyorsun. braz sabır, biraz sabır.. Gerisi sonradan gelir..
Kesinlikle sabit hayatı özledim ! Ama mutluyum Profösör. Gerisinin geleceğini bildiğimden de, umutluyum işte:)
Yorum Gönder