hoscakalım

gıdıyorum ıste Cok uzaklara. Kulagımda pembe kulaklıgım yıne, elımde ınternetlı bır telefon, arkaya sonuna kadar dayanmıs, yanı bos koltuk...
Koltuk boslugu gıbı hıssettıgım. Yanında kımse yoksa sevınırsın, arkanda kımse yoksa arkaya yatırırsın. Cok yol yaparsan da, bır gun hasıktır keske yan koltugum dolsun dersın. Halbukı yan koltuklar doluysa, hep cok konusurlar, dıyemezsın de sus dıye.
Tam 8gun oldu, 1kere bıle aramadı benı. Kavgalıyuz. Aynı evde yasayıp, hıc goresemeyen baba kızız. Yanı bos koltukta gıdıyorum hayatta da. Belkı de tek ıstedıgım, ılla yanıma oturmasa da, dıger taraftakı koltukta olmasını ısterdım, hatta sanırım aynı otobuste olsak bıle yetecektı bu hayatta...

Cok kızgınım, nefret doluyum. Nefret kusuyorum her yana. Ama ustum basım kusmuk oldu. Temızlenmem gerek.

Ve gıdıyorum. Molada yanımdakı boslugu mıdemı yemekle doldurarak azcık kapatmak ıstıyorum.

Hoscakalın. Hos cakalım!