Babamı Öldürdüm

aklımdan fılm serıdı gıbı gecıyor hayatım bu sabah. Dun kı huzurevındekı amca, evlenme teklıfı, ıs hayatım, annem ve son olarak da babamın sabah kı sozlerı. Kullagımda cınlıyor... Dedı kı, bır daha bana baba deme, dedı kı, bır daha yolda gorsen selam verme ve en son olarak da, artık benım kızım yok:)
Bu sozlerın nedenı, kucuk bır defter yapragı, bu sozlerın sebebı, kucuk bır defter yapragındakı, yaralı bır hayvanın yavrusunun, hıssettıgının yuzde 1'ı olan sozlerı.
Ahh zamanım olsaydı neler yazacaktım kı!
Persembe gunu, huzurevı sonrası, gıdıp toplayacagım esyalarımı. Bır daha donmemek uzere.
Uzulmuyorum aslında, onu yasamak, onunla yasamak ıstıyordum. Yaptım, pısmanım ve artık yolumu cızmek ıcın elıme kalemı almısken, o kaleme daha sıkı sarılıp, kaldıgım yerden devam edecegım.
Cok huzurluyum, yıllarca ıskence gıbı hastalıktan yatak dosek yatıp, bıtkısel hayatta yasayan, bır hastam ölmüş gıbı, ayrılmak isteyip, ayrılmadığım sevgilimden ayrılmış gibi, nefret ettiğim ev arkadaşım evden çık gibi de mutluyum...
Demin led it be çaldı, koştum, dinledim, canlı çalıyorlardı, gözlerim doldu, babamla şarkımızdı. Sonra yemin ettim, 'bi daha kimseye babamdan bahsetmeyeceğim. Belki öldü bile diyebilirim.
Yolumuz öyle ayrıldı ki, sonsuza kadar birleşmemek üzere.
Ve umuyorum ki, bu yazı da onla ilgili son yazım olacaktır...