Üzüldü, üzüldüm, üzmek de istemedim.
Hayatımın kadınısın, evleneceğim tek kadınsın dedi, ne yaptım bu konuma gelecek bilmiyorum.
Ama ben evlenemem, evlenecek kadar sevemem ki, evet bir gün evleneceğim fakat, bebeğim için sadece.
Sevmek denilen kavram, tüketilen yiyecekler gibidir bazısı için, bazısı için de 10 yılda bir yenilediği arabası gibidir.
Benim aşk ömrüm 2 yıl, 2 yıl sonunda ben de, aşk da biter. Uzasa bile, ucundan çekilen kıyafet gibidir, uzar uzar, yıpranır ve gün gelir cart diye kopar.
Bir arkadaşım ön yargılısın dedi, haklı, ben hayatımda hiç birbirini seven evli çift görmedim ki, nasıl inanayım, kendime tasma takıp, o evlenme teklifini kabul edeyim...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder