Bazen bir an gelir, sebepli sebepsiz, bir anda geçmişi unutursun. Her yeni sayfa açacağım dediğinde yapamadığını, o an; anlamsızca yapı verirsin.Yolda giderken, çarpan arabanın şoku gibi, olumlu ve keyifli bir şokla karşılaşırsın.
O an, geçmişe dair unutmak isteyip de, sildiğin, yaktığın her şey anlamsızlaşır ve artık geçmiş önüne bile çıksa, tatlı bir tebessüm ile, herhangi bir fiziksel yok etme eylemine bile geçmeden, yanından geçer gidersin ya da yatağının altındaki bazanın dibine koymaktansa her hangi bir çekmeceye kaldırırsın.
İşte bir sürü şeyi, neden bilmiyorum, aslında biraz biliyorum ama tam anlamıyla, somut bir varlığa bağlayamadığım şekilde, herhangi bir çekmeceye kaldırdım.
Gözüme çarpsa bile, tatlı bir tebessüm ile, mutluluklar diliyorum.
Ve sonunda diyerek, başarı olarak gördüğüm bu istemsiz davranışımı, uzun zamandır, bir sürü başarıma rağmen, en başarılı hareket olarak değerlendiriyorum.
Ve üstümden kalkan, geçmişin yükünü, yeni geçmişlerle doldurmanın yeniden keyfine varmaya başlıyorum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder