Arkama bakmadan kaçmak istedim. Nefesim kesilene kadar, ayaklarim tutmayan kadar koşmak.
Belki büyükbabam olmasaydı böyle olacaktı.
Ne cenaze , ne son görevler...
Öldükten sonra ne önemi vardı ki ölüsunun...
Orada kalmak yanında olmak zorundaydım büyük babamın. Kaldım fakaticimdeki kaçma isteği gitmedi.
Aralarda kaçtım, kactikca kovalandim. Gelmeyin dedikce geldiler pesimden.
Halbuki acı paylaşıldıkça azalan birşey değildi ki. Neden anlamadilar?
Hele hele o bir ay boyunca yanımda olmayan, dostmus, akrabymis gibi gözüken akbabalar basın sağolsun dedikce, sagolmuyor lann basım, öldü babannem orospu çocuğu demek geldi içimden.
Çok kişinin kalbini kirdim. Tek istediğim benle kalmakti.
Babannem öldü be dostum. Bırak da acimi yasayayim. Sana iyi gözükmek için ugrasmayayim, nerdesin, ne yapıyorsun, ay ikram yaptım mi, aç mi, güler yüzlü oldum mu diye dusunmeyeyim.
Bırak acimi yasayayim, senden gizli gizli ağlamak zorunda kalmayayim.
Sen biliyor musun, terliksiz gezdirmeyen babannemin kızım terliklerini giy demesini duymak icin sokaga bile terliksiz ciktigimi, sen biliyor musun bahçeyi sularken babannemin gullerini kurumuş görünce hıçkıra hıçkıra agladigimi, sen biliyor musun bulaşık yıkarken babannemin çok oradan ben yikayacagim cümlesini duymamanin beni nasıl kahrettigini?
Bilmiyorsun çünkü sana hizmet ediyorum veya sana normal beni oynamaya çalışıyorum o an...
Gidin istiyorum. Babannemin ölüsunu sadece benle aynı acıyı çeken 6 kişi ile gömmek, bunlarla ağlamak, bunlarla konuşmak, bunlarla kahrolmak istiyorum ben.
Gitmiyorlar, hala insanlar var. Ritüel tamamlanıyor. 7 günün sonunda hiç biriniz babannemi hatirlamayacaksiniz ama ben daha günlerce aylarca aglayacagim...
Bu satırlar 739 numaralı odadan çok uzak, 739 numaralı odadaki babannemdense daha da uzak bir yerlerden, doğduğum büyüdüğüm evden bir eksikle yazılıyor.
Unutma, aci Paylaşılmaz!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder