Tam bir dönüm noktasına geldik.
Bazen inancın biter, kendine bile itiraf edemezsin, emek vermissindir ama birlikte de olmuyordur, kangren olursun. Sonra bir taraf cesaret eder, diğer taraf da ohh be der, içinde bir buruklukla.
Sevgilinle böyle ayrılmaz mısın? Devam ettikçe boka sardirtmazsan böyledir sonlar.
Hayatımın en kötü döneminde olduğum tartışmasız.
Eski mücadele ruhum geri gelecek elbette, fakat neye mücadele etmek gerek yanı hangi yoldan gi gideceğini bilmiyorsan,gittiğin yolun hiç önemi yok.
Yol ayrimindayiz. En güzel dip, en diptir. Ayaklarını yere vurdurursun ve hızla yukarı çıkarsın, ta ki yeni bir batisa kadar.
28,5 yasimin yazında, Bgmu bulma cabalarinda, babannemin hastalığı ile girdigim hortum, herşeyi yerle bir ederek, ölümle son buldu, yarın ise bir hafta doluyor, geçen hafta bugün bu saatlerde yaşayan babannem ise su an nerde olduğunu bilmediğim ruhu ve mezardaki bedeni ile benden çok uz uzakta, belki de çok yakında.
Bugünse, ben şimdi ne yapacağım, hangi yoldan gideceğim sorusunu soruyorum kendine.
O yol beni hayata bağlayacak, o yol ile babannemin sorunu olabilecegim, hayallerimin bgmu olabilecegim.
Bu yazı gibi çok karisigim. Yarın bu saatlerde alsancakta bira iciyorken, ne dusunecegim...
Kim bilir?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder