Batıyorum

Bugün dünden de kötüyüm.
Sanki bataklıktaki bir ağaç gibi.
Meyveleri var ama çamur oluyor.
Belki de zaten bataklıktaydım, sürekli meyve yapmaya çalışmaktan sanki yemyeşil bir ormanda hissediyordum. Ürettiğim meyveleri de kocaman ve bol sulu görüyordum.
Fakat şu an hiç öyle hissetmiyorum. Psikoloğun dediğini duyar gibiyim.
Acıyı yaşa. Yaşıyorum.
Görüyorum, ki hala tam göremediğimden de eminim.
Babannemin altını al, üstünü değiştir yemek koy, poposunu sil, bez koy, ilaç ver, oksijen maksesini tak, dökülen saçları topla, hemşireye serum taktır, doktor bul, dişleri yıka, ortalığı topla, büyüykbabaya git, onun önüne yemek koy, gece gördüğü halisanasyonlarda sakinleştir, yataktan kaldır, yatağa yatır, yastığı düzelt, üstünü ört, gece uyuyor mu diye kontrol et, tuvalete kaldır....
Bunlar artan kalan vakitte acımı yaşıyorum.
Bataklıkta batıyorum.
Yeni bir başlangıç yapma diyor. Yapamıyorum da zaten.
Keşke o dağdaki Bgm olabilsem, sadece 2 saat o tepeye motorumu çekip, mavi yeşilden başka birşey göremezken, şelale sesini dinleyip, Bgm'le konuşabilsem. Sadece 2 saat...

Bataklıktan çıkmak isteyip de, batmanın hüznüyleyim.
Vizitin bitmesine son 15 dakika, 739 numaralı odaya dönüp, babanneme çiş yaptırmam, flash tv'yi açıp, babannemle evlilik vb. programlarını izlemem gerek, arada da uyuyup, oo yeah dinlendim bayağı diyip, kahve ve sigara ikilisi ile buluşmam gerek.
Batıyorum...