Babannem olsa, uyu kızım derdi, sigaraya tuvalete çıkmak zorunda kalırdım, şu an biramla salonda uzanamazdım.
Babannem yok ve bir bakıcı ile, şu an 739 numaralı odada...
Hayat çok garip, büyüdüm, büyüyorum.
Hayatıma dair büyük kararlar veriyorum. Dağdaki Begüm gibi.
Git geller, ne istediğini bilmemeler, bilmeler, kayıplardan korkmalar...
Ölümden konuşmak istemesem de, konuşuyorum kendi kafamla.
Bugün canı karpuz istemiş hastanede. Canı çekmiş. Bakıcı aradı, nolur ikna et yememesi lazım dedi.
Diyor ki: 'nolcak bi çatal alacağım kızım, canım çekti'
Diyemiyorsun ki: 'babannem ölebilirsin,' diyemiyorsun ki: 'babannem ölme, bırakma bizi'
Bende ölücem, o da ölecek ama işte kabullenemiyor beyin ölümü.
Çarşamba gecesi İstanbul'a geliyorum ve tek istediğim perşembe sabahı evden motorumu alıp, gazımı kesmeden, çığlık çığlığa ağlamak!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder