Aslında beni çekmiyor, ben çekiyorum. Çünkü kendi hastalıklarımı tamir etmektense, onların hastalıklarını tamir ederek tatmin hissediyorum.
Hayatıma giren herkes hep sorunluydu, elbette herkes sorunludur kendi dünyasında ama benim hayatıma girenler hep diğerlerinden 3-5 tık daha sorunlu oldular.
Bu sefer de seçimi aynı yoldan yapmıştım. Onu iyileştirmek gerekiyordu.
Çok problemli, öyle büyük kayıpları, öyle büyük acıları var ki. Bunları dinlerken üzülüyor, düzelteceğimi düşündükçe seviniyordum.
Bugün düşündüm de, aslında psikolog olmalıydım.
Verdikçe veriyorum ama bir gün geliyor. Verdiklerimden fazlasını almaya başlıyorum.
Hemde çirkin takiklerle, çaktırmadan...
Vampir gibi, önce etkiliyorum, sonra kanını tam sevişmenin en güzel anında emmiyorum. Öldürmüyorum, kendim gibi yapıyorum...
Geçen gece bunları düşünürken öyle ağladım ki, sanırım r.'in ölümünden beri bu kadar ağlamamışım.
Dün ki en öenmli günümüzde deli gibi hastaydım, çok ağlayınca hep hasta olmuşumdur.
Neyse her şey yolunda aslında, dün harika bir gece oldu, düşündüğümüzden fazla güzel geçti, harika bir sunum yaptık. İnsanlar süper tebrik etti. Hatta bizi hiç tanımayan insanlar bile katıldı. Çok mutlu olduk...
Herkes mutlu ayrıldı...
Ben gecenin sonunda donuktum. Babama dün gece babalık görevi verdiğim için kendimden nefret etmiştim. Bana o hasta halimde bilgisayarını vermeyen adamı, 5 kuruş para vermeden, sormadan babalık yapan adamı dün gece show adamı olarak baba yaptım...
Kızgınım kendime. Bu evden çıkmama az kaldığını hissediyorum artık... Herşey güzel olacak inanıyorum!
Sonuç olarak hasta olsam da, bugün mutluyum!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder