Babam yanağımı sevdi dedim. O herif seni seviyor dedi. Biliyorum ama hasta dedim. Evet hasta, kalp hastası olsa da ona bu şekilde mi davranacaktın dedi... İlk defa bu açıdan bakmıştım.
Hiç düşünmemiştim.
Hastaydı, isteyerek hasta olmamıştı ki o! Farkında bile değildi hasta olduğunun.
İçimden ağlamak geldi, bıkmıştım son dönemde ağlamaktan.
Sadece babama sarılmak istedim.
Sebepsizce, aylardır aramızda geçen en yakın sıcaklık, onun elini yanağıma sürmesiydi.
Hak ediyor mu diyerek hep vazgeçtim. Evet onu ilk gördüğümde sarılacağım...
Evet çok özledim ve bu ağlamalarım, bu saçmalamalarım, bu garip dengesizliklerimde ondandı.
Eksik bir şeyler, ruhum aç, kalbim aç!
Bir baba bu kadar etkiler mi! Sanırım evet etkiliyor.
Biri bu yazıları ona gönderse, belki de o bile şaşar bu kadar etkilendiğime.
Öyle ruhsuzum ki onla, paylaşmıyorum, sohbet etmiyorum, dokunmuyorum.
Her an gidecek gibi davranıyorum, soğuğum...
Belki de o bunu hak etmiyor, o evet bir ömür iyileşemeyecek bunu da biliyorum ama hasta olduğunu söyleyip, o evden çıkana kadar ona sarılacağım!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder