Dün gece gelen telefonu açtım, ses çok kötüydü. Çok kötü geliyor sesin dedim. O kadar mı belli dedi, sonra durdu 'seni seviyorum' dedi, ben ne diyeceğimi bilmiyordum, önce kekeledim 'ben-ben-ben-bende' dedim. Anlamıyorsun anlamayacaksın seni nasıl sevdiğimi dedi. Anlarım dedim... Görmek istiyorum seni dedi. Ders çalışmam gerek, çok zor dedim. Çok mu zor gerçekten dedi, çok düşük ihtimal dedim. %1den fazla mı, fazlaysa mutlu olurum dedi. Evet %1 dedim, sevindi ve kapattık...
Gecenin devamı çok farklıydı. Herkes herkesi dövdü dün gece Kadıköyde.
Ne kadarda garipti.
Kimse kimseyi dinlemiyor, kimse kimsenin ne demek istediğini bile düşünmeden, sadece kendi dünyasından kurduğu filmlerden, kızıyor, bağırıyor, vuruyordu.
Şok olmuştum, dün gecenin tümünü film izler gibi izledim. Hemde herşeyi...
Kan gördüm, canım bile yandı, ama daha kötüsü çok can yandı.
Hemde neden kimse kimseyi dinlemedi diye...
Bende aslında onu anlamıyordum, hatta arayanı da anlamıyordum...
Kimse kimseyi anlayamıyor belki de tüm sorun bundan kaynaklı...
Mutluyum, huzurluyum yine de...
Çok şükür, ben kimseyi yargısız infaz yapmıyorum. Evet kuruyorum ama bunu ona ifade etmeden yapıyorum tümünü... Sonucu öğrendiğimde sadece kendi kendime kızıyorum, kurduğum ürettiğim her şey için.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder