Çok küçüktüm, annem demişti ki 'çok istersen bir şeyi olur' dedi. Bana o gün umut etmeyi öğretmişti. Ama öğretmediği, umutların kırıkları ile cebelleşmekyi. Kendi kendime öğrendim bunu. Belki de herkes kendi kendine öğrendi ama ben anneme çok inanmıştım, ki hala inanıp hata yapıyorum. Çünkü çok istediğim çok şey olmadı. Belki de çokluk derecelerimiz farklıdır ama ne fark eder bana göre sonuç aynı...
Bu gece de bir şeyi çok istedim, hemde tüm kalbimle! Ama olmadı, olmuyor...
Olması için yapmam gereken her hangi birşey yok. Sadece bekledim, oturduğum yerde...
Bir gece olsun istiyorum, öyle bir gece olsun ki, unut annenin dediğini, unut istediğini. Kapat, yeni bir defter aç!
Bu gece ki içtiğim 1 tuborg ekstradan mıdır bilmem ama ben beklememeyi öğrenmekte çok zorlanıyorum.
Beklemeyi unutmayı, beklemeyi istememeyi çok özlüyorum!
ki beklediğim sadece soyut bir şey, istesem de ulaşamayacağım bir olgu! Hatta herhangi biri yada herhangi bir şey bile değil!
Ne olduğuna benim bile anlam veremediğim bir gerçek!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder