ur

3 Sabah önce hayatımda hiç olmayan çılgınlıkta ve acıda bir olay yaşadım.
Sabah 6 da yatmamış olmamdan kaynaklı, sabahın köründe çaldığını düşündüğüm telefonu açmıyorum ama açmakta istiyorum, çünkü telefonum isim söyleyerek çalıyor ve annem arıyor. Yarı uykulu yarı uyanık açtım! Annem;
" Kızım bugün hastaneye gittim, karınmda ur varmış" bu cümle resmen yüreğime Löp diye bir acı oturttu.
"Anne kapatıyorum" dedim, şoktayım...
Hemen ardından annem tekrar arıyor, hala uyku sersemiyim ve şoktayım.
"Kızım ben seni, Şenizler Didime geliyormuş, onlarla arabayla gel istersen demek için aradım, ne zaman gelmeyi düşünüyorsun" dedi.
Ben deli gibi çemkirerek, "anne sen ne diyorsun yaa, ne didimi, bu yaşadığımız şey varken sen araba derdindesin, kapat yaa kapat" diyerek yüzüne telefonu kapattım. Gözlerim dolu dolu.
Bi 5 dakka hasiktir yaa napıcaz derken, dur kaç cm miş, belki ilaçla tedavisi vardır diyerek bir telefon açtım anneme.
-anne kaç cm miş?
- ne kaç cm miş bgm. hem sen manyak mısın kızım, telefonu yüzüme niye kapatıyorsun?
-anne bırak şimdi söyle ur kaç cm?
-ne kaç cm?
-ur anne ur
-ne ne ne
-URRRRRRRRRRRRRRRRRRRR ANNNEEEEEEEEE
-kızım sen ne diyorsun ne uru?
- hasiktirrrrrr! rüyaymıııış annneeee, dur kapatıyorum arıcam:)

Meğersem o ur muhabetinin döndüğü ilk dialogu, hiç yapmamışım. Açmak istemişim telefonu ama açamadığım için, rüyamda açmışım ve beynim saçma sapan bu dialoğu yaratmış.
Tüm gün öyle mutlu gezdim ki, öyle inanmışım öyle içim acımış ki, annem kurtulmuş gibi hissederek, yeniden doğdum:)