yazma öz(ü)rü

Mini enteresan 1 parça ile başlıyorum maxi yazıma:)

Sanırım bu saatte uyandıktan sonra, sabahın köründe uyanmak gerekmez, hatta sabah hiç uyanılmaz. Ne süper bir durum! Yarın ki sabah 7 akşam 5 performansım gayet düşeceğini bilmesem daha da rahatlayacağım:)
Süper kulaklığımı aldım, haa önceden söz verdiğim, süper kulaklığımda şu:
Neyse bir de mecidiyeköyden aldığım rengarenk yanan sönen renkli bir topum var, onu yaktım, o renk değiştirirken, müziğimle garip uyan bir uyumu var, tek gözümle onu takip edip, tek gözümlede ekrana bakıp, neden bu bloğa sardığımı düşünüyorum bu ara.
Lan acaba konuşacak insanım yok da, süper asosyalim diye mi!
Ama hem konuşacak binlerce insanım var (hatta bu saatte feysbukuma yazan 2 insana cevap vermiyorum:) evet ayıp ama konuşmak istemiyorum şu an, sadece yazmak istiyorum), hemde özellikle bu ara felaket sosyalim, zaten bundan da şikayetçi olma modum bile başladı. Hatta bazı insanlar için kötü, bazı insanlar içinde iyi bir özelliğim vardır. O an tanışayım, sıfır yabancılık çekerim. Mutlaka konuşacak binlerce şeyim vardır. Mutlaka bıdı bıdı anlatırım. Bu özelliğimi pek sempatik gören insanların yanında, lan bu kız çok konuşuyor diyen nadir, salak insanlarda vardır. Onlara da 'ee salak sen de konuş o zaman' diyebilecek kadar da, pek rahatımdır.
O zaman neden? Neden bu yazma işinden çılgınlar gibi keyif alıyorum. Tamam kendimi bildim bileli hep yazmayı sevmişimdir ama ben her yazdığım defteri yarım bırakmışımdır. Belki de bu bloğun bir sonu olmadığı için seviyorum yazmayı, belki de sadece düşüncelerimi hiç tanımadığım insanlara yazarak, Brş'ın da dediği gibi, yazan yazının ölmediği, bir ölüm saatinin olmadan, sadece yaşasınlar diye aktarımını sağlayarak mutlu hissediyorumdur kendimi.
Bir ara dedim ki, bu ara pek boşum. Hani internetin başında, saatlerini harcayan, embesiller vardır yaa. Onlar gibi mi oldum lan dedim. Ama yok yahu onlar gibi de değilim. Eve geliyorum, biraz oyalanıp açıyorum bilgisayarımı, önce fizy veya grooveshark'ı açıp, müzikle giriş yapıp, gmail'i açıp, maillerime bakıyorum, bir bildirim varsa feysbuka, yaklaşık 7 dakikalık feysbuk hayatımdan sonra, ntvmsnbc belki, ardından blogger. Önce okuyorum, sonra yazmaya başlıyorum. Ardından enteresan müzikler aramaya başlıyorum, buldukça ekliyorum listeme. Son olarak da, ya corel draw ı yada photoshop u açıp, fotoğraflarımla veya aklımdaki şeyleri yaratma düşüncesi ile, 2-3 saatimi geçiriyorum. İşte anlayacağın bir sorun var şu yazma işimde, bende anlam veremiyorum ama mutlu oluyorum! Bir gün eeehhh ne lan bu diyip bırakacağıma eminim ama şu an yazıyorum! Bildirim olarak sürekli benim yazılarımı gören insanlardan pek özür dileyerek, sevgilerimi iletirim tüm bloğumun ahalisine:)