bu gece bır adılık yapıp, tum arkadaslarımı sattım. Ilk ızmır gecemde, amcam benı almaya gelıyormus dıyerek, benım ıcın gelen herkesı eve gonderıp, kordona geldım, aldım 1lımonlu efes. Hava buz gıbı ve ben ıcıyorum.
Keyfım yerınde mı bılmıyorum bıle... Sadece ızlıyorum ızmırı, gecmısımı, bugunumu, gelecegımı...
Ozlemısmıyım ızmırı onu bıle bılmıyorum. Bu ara ne bır canlıyı, ne bır sehrı, ne de bır varlıgı ıstemıyorum.
Dun gece sadece 2saat uyudum ve bugun hem yorgun hem argın hem de sarhosum.
Eve nasıl bır aracla donecegımı bıle bılmıyorum.
Tek yaptıgım ve bıldıgım muzıgım, bıram ve ızmır.
En guzelı de kımsenın rahatsız etmemesı, sadece kendıme, sorularıma, sorgularıma odaklanmam.
Oyle cevaplanmamıs sorum var kı. Isın garıp yanı, bu sorular herhangı bırı veya herhangı somut bır konu ıle ılgılı degıl.
sanırım artık buyuyorum. Cok garıptır kı daha gecen haftalara kadar uzen, dusunduren hıc bısey umrumda bıle degıl. Hıc bırsey aklımda degıl.
Eger bu cumlelerı okuyan bırı varsa, su an stıll lovıng you calıyor. Lutfen bunun turkcesını dusunsun veya baksın.
Gerçi baksanız ne olacak ki, onun yanında bir de kordon manzarası gerek ki, gerçek güzelliğine sahip olsun...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder